“કુમાર” માર્ચ ૨૦૧૫-“બાકી છે…”

kumar-march'15

 “કુમાર” માર્ચ ૨૦૧૫ માં પ્રકાશિત થયેલ મારી એક ગઝલઃ  “બાકી છે…”

 જીવન કે મોત વિષે ક્યાં, કશો કંઈ, અર્થ બાકી છે.
ઘણી વિતી, રહી થોડી, છતાં યે, મર્મ બાકી છે.

જમાનો કેટલો સારો, બધું સમજાવતો  રે’છે !
દિવા જેવું બતાવે લો, કહો ક્યાં, શર્મ બાકી છે !

સદા તૂટ્યાં કરે છે આમ તો શ્રધ્ધાની દીવાલો.
સતત મંદિરની ભીંતો, કહે છે,ધર્મ બાકી છે.

ખુશી,શાંતિ અને પ્રીતિ, ત્રણેની છે અછત અત્રે,
મથે છે રોજ તો ઈન્સાન, પણ હાયે,દર્દ બાકી છે.

જુએ છે કોક ઊંચેથી, હસી ખંધુ, કહી બંધુ,
ફળોની આશ શું રાખે, હજી તો, કર્મ બાકી છે.

 

 

રીમોટ કન્ટ્રોલ..

morning

 

 

 

 

 

 

 

 

 

સવાર પડી.

બાળક ઊઠ્યું.

બહાર જોયું.

કાળું આકાશ.
અંધાર પટ…
વીજળીના કડાકા-ભડાકા,

મેઘની મુશળધારા,

નૃત્ય કરતા પૃથ્વીના

લીલાંછમ ફુવારા જેવાં
વૃક્ષો, ને ડોલતા
ડાળ-પાનની માદક સુગંધથી
ચક્નાચૂર થયેલી ધરતીને
જોઈ  સંતાયેલો સૂરજ.
બાળક પણ,
ફરી સૂઈ ગયુ.
વિચારતું હતું,
આજે તો રજા છે.
બહાર રમવા જવાનું છે,
ફરવા જવાનું છે.

થોડીવારે ફરી જાગ્યું.
બહાર જોયું.
એ જ દૃશ્ય..
એ ટીવી જોવા માંડ્યું.
અચાનક એક સવાલ ઉઠ્યો.
ને નાનકડું આ બાળક પૂછી રહ્યુ.

મા, રીમોટ કન્ટ્રોલ ક્યાં છે?

બટન દબાવી વરસાદને બંધ કરી દે ને ?

મારે બહાર રમવા જવું છે!!!

Sitting on the deck….looking about 35 years back….

This morning , we were sitting on the deck, having coffee and talking about 35 years back….

sitting on the deck

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  On this day of Good Friday..
  leaving our own loved ones
  and mother land,  holding
little fingers of two kids.
  entered in the new world of  West.
Traveled long, hand in hand
without much skills and
knowledge of new world
with cool mind and positivism.
choosing together the best we could
of unknown path forward.
crossed Ups and downs
like mountains and valleys,
rivers and roads,
smooth and rough.
Learned while loss of roots,
earned and gained a lot.
in this natural learning
process of  life-lessons.
Now sitting on the Deck,
found tree looking back.
fruits, colorful flowers
with healthy green branches.
bowed head to powers of supreme
on this day of  ” Good Friday”…

 

 

સમયનો તકાજો..

સમયનો તકાજો

 

 

 

 

 

 

 

 


 

જીતી જો જાવ તો ખુદના બધાં, પાછળ રહી જાય છે.
અગર હાર્યાં તમે, તો પોતીકા પાછળ મૂકી જાય છે.

સમયનો આ તકાજો પણ અરે, સોદો કરી જાય છે,
અનુભવ આપી સઘળી માસુમિયત એ લઈ જાય છે.

અજાયબ ને અકળ છે દોડ આ જીવન સંગ્રામે,
કપાતી રાત ના, ને વર્ષના વર્ષો વીતી જાય છે!

અમે વરદાન માંગ્યું, દુશ્મનોથી છૂટવાનું જ બસ,
થતું આશ્ચર્ય કે મિત્રો બધાં ઓછા થઈ જાય છે !

ન જાણે કોને માટે સ્વર્ગ, ઉપર તેં બનાવ્યું હશે.
કહેને કોણ ક્યારે અહીં, ગુના વિના જીવી જાય છે?

 

સ્વ.શ્રી નારાયણભાઈ મહાદેવ દેસાઇને અંજલિ..

પ્રખર ગાંધીવાદી અને ગાંધીજીના વિચારોને મિશન માનીને જીવનભર કાર્યરત રહ્યા તેવા સ્વ.શ્રી નારાયણભાઈ દેસાઇને અંજલિ અર્પવા માટે યોજાયેલ પ્રાર્થના સભા માટેની ઈમેલ મળી ત્યારે હું તેમની સાથેના કેટલાંક સંસ્મરણો વાગોળતી હતી. તેમાંના છેલ્લાં કેટલાંક આજે આ સાથે વહેંચુ છું.

૨૦૦૯ ની શિયાળાની એક સવાર. હું ત્યારે હ્યુસ્ટનથી અમદાવાદ ગઈ હતી અને ગાંધીકથા માટે શ્રી નારાયણભાઈ વેડછીથી ત્યાં આવ્યાં હતાં. યોગાનુયોગે વર્ષો જૂના અમારા કુટુંબના સહારારૂપ મજમુદાર પરિવારમાં હું રોકાઈ હતી અને તેઓ પણ હંમેશા ત્યાં જ ઉતરતા અને રહેતા તેથી નજીકથી મળવાનુ અને સાથે રહેવાનું બન્યું. મારું એ ખુશનસીબ કે એ દિવસોમાં મારા પ્રથમ પુસ્તક “શબ્દોને પાલવડે”ની પ્રથમ નકલ ત્યાં, મારા હાથમાં આવતા તેમના આશીર્વાદને પાત્ર થઈ અને ગુજરાત વિદ્યાપીઠને પહોંચી.

HPIM3423

તે વખતે કહેલાં તેમના શબ્દો હજી એવાં ને એવાં જ યાદ છે. “સાહિત્ય સર્જી શકે એ જ સાચું જીવી શકે. લખવાનું ચાલુ જ રાખજે.” તે પછી તેમની સાથે એક જ ગાડીમાં ગાંધીકથા માટે જવાનું થયું.

ચાર વર્ષ પછી ફરીથી ૨૦૧૩માં  ભારતની મુલાકાત દરમ્યાન તેમને મળવાના યોગો અનાયાસે ઊભા થયાં. મુક્તિબેન મજમુદારનું કુટુંબ એટલે અમારા કુટુંબની છત્રછાયા. નારાયણ દેસાઇનો પણ એ ઘેર જ મુકામ. તેમના તમામ એવોર્ડ પણ ત્યાં જ હોય. ૨૦૧૩માં પણ એ રીતે એ ઘરમાં જ તેમને શાંતિથી મળવાનું બન્યુ.  ૨૦૦૯માં મારા પ્રથમ પૂસ્તક ‘શબ્દોને પાલવડે’ની પ્રથમ કોપીની જેમ જ  બીજી ઇબૂક ‘અક્ષરને અજવાળે’ને પણ એ જ સદભાગ્ય સાંપડ્યુ. આ રહી એ ધન્ય ક્ષણો..

ન..દેસાઇ-૨    ન..દેસાઇ

Narayan Desai

 

 

 ૨૦૧૧ના માર્ચ મહિનામાં હ્યુસ્ટનની  ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ જ્યારે દશાબ્દિ મહોત્સવ ઉજવ્યો ત્યારે ગુજરાતી ભાષા અંગેનો તેમનો સંદેશો તેમના જ હસ્તાક્ષરોમાં એરોગ્રામ પત્ર દ્વારા મળ્યો.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

આવાં થોડાં ઘણાં યાદગાર પ્રસંગોની સ્મૃતિ સહિત, આજે  ગુજરાતી લીટરરી એકેડેમી  ઓફ નોર્થ અમેરિકા અને ટીવી એશિયા સાથે હું પણ મનથી પ્રાર્થના સભામાં જોડાઉં છું અને મહાન આત્માની પરમ શાંતિ અંગે અંજલિ અર્પું છું.

દેવિકા રાહુલ ધ્રુવ

 

 

 

होलीका संवाद-गीतः

 

होलीका संवाद-गीत

           

   હિન્દી

सोलाह साल की सांवरी छोरी, मासूम और थी भोली।

गांव की सूरत, नटखट मूरत, उठ सवेरे बोली ।

    “ आई होली रंगो भर कर, देखो सूरज की किरणें,
          सोने जैसी हवा में हलचल, आओ खेले होली”।

     एक बांका छोरा बोला, करके आंख मिचोली।
                “ हाँ निकला इन्द्रधनुष अंबर पे, चलो खेलें होली”।

    “ अरे जा-जा, पहले बता तू रंग पवन का 
          फिर बता रंग खुशबू का, तब खेलेंगे होली”।

गहरी सोच में पड गया छोरा, ये उल्झन कहां से मोल ली?
खुशबू और पवन का रंग,  ये तो मुश्किल हो गई पहेली।
सोच सोचकर पाया आखिर, कहाँ है ऐसा रंग कहीं भी,
बिजली-सा कुछ चमक उठा, गया गुलाली आंखे खोली|

      बोला,”एक मैं जानू गहरा रंग जो जग में सबसे ऊंचा।
                 अगर मिला दे रंग जो तेरा, तो प्रेम से खेलें होली।
                 पवन तो क्या, खुशबू तो क्या, लिख दूं पानी पर भी नाम,
                 बस, सच्चा रंग तू ले के आना, खेलेंगे हम होली…”

सोलाह सालकी सांवरी छोरी, जरा शरमा के दौडी।
नजर चुराके, नैन झुका के, कुछ – कुछ ऐसा बोली,

“ये कौन सा रंग भर आया, मेरा अंग अंग रंग होली”।
            सोलहा सालकी सांवरी छोरी, मस्ती से खेली होली।
            तन-मन-धन रंग खेली, झूम के खेली होली।