સ્વ.શ્રી નારાયણભાઈ મહાદેવ દેસાઇને અંજલિ..

પ્રખર ગાંધીવાદી અને ગાંધીજીના વિચારોને મિશન માનીને જીવનભર કાર્યરત રહ્યા તેવા સ્વ.શ્રી નારાયણભાઈ દેસાઇને અંજલિ અર્પવા માટે યોજાયેલ પ્રાર્થના સભા માટેની ઈમેલ મળી ત્યારે હું તેમની સાથેના કેટલાંક સંસ્મરણો વાગોળતી હતી. તેમાંના છેલ્લાં કેટલાંક આજે આ સાથે વહેંચુ છું.

૨૦૦૯ ની શિયાળાની એક સવાર. હું ત્યારે હ્યુસ્ટનથી અમદાવાદ ગઈ હતી અને ગાંધીકથા માટે શ્રી નારાયણભાઈ વેડછીથી ત્યાં આવ્યાં હતાં. યોગાનુયોગે વર્ષો જૂના અમારા કુટુંબના સહારારૂપ મજમુદાર પરિવારમાં હું રોકાઈ હતી અને તેઓ પણ હંમેશા ત્યાં જ ઉતરતા અને રહેતા તેથી નજીકથી મળવાનુ અને સાથે રહેવાનું બન્યું. મારું એ ખુશનસીબ કે એ દિવસોમાં મારા પ્રથમ પુસ્તક “શબ્દોને પાલવડે”ની પ્રથમ નકલ ત્યાં, મારા હાથમાં આવતા તેમના આશીર્વાદને પાત્ર થઈ અને ગુજરાત વિદ્યાપીઠને પહોંચી.

HPIM3423

તે વખતે કહેલાં તેમના શબ્દો હજી એવાં ને એવાં જ યાદ છે. “સાહિત્ય સર્જી શકે એ જ સાચું જીવી શકે. લખવાનું ચાલુ જ રાખજે.” તે પછી તેમની સાથે એક જ ગાડીમાં ગાંધીકથા માટે જવાનું થયું.

ચાર વર્ષ પછી ફરીથી ૨૦૧૩માં  ભારતની મુલાકાત દરમ્યાન તેમને મળવાના યોગો અનાયાસે ઊભા થયાં. મુક્તિબેન મજમુદારનું કુટુંબ એટલે અમારા કુટુંબની છત્રછાયા. નારાયણ દેસાઇનો પણ એ ઘેર જ મુકામ. તેમના તમામ એવોર્ડ પણ ત્યાં જ હોય. ૨૦૧૩માં પણ એ રીતે એ ઘરમાં જ તેમને શાંતિથી મળવાનું બન્યુ.  ૨૦૦૯માં મારા પ્રથમ પૂસ્તક ‘શબ્દોને પાલવડે’ની પ્રથમ કોપીની જેમ જ  બીજી ઇબૂક ‘અક્ષરને અજવાળે’ને પણ એ જ સદભાગ્ય સાંપડ્યુ. આ રહી એ ધન્ય ક્ષણો..

ન..દેસાઇ-૨    ન..દેસાઇ

Narayan Desai

 

 

 ૨૦૧૧ના માર્ચ મહિનામાં હ્યુસ્ટનની  ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાએ જ્યારે દશાબ્દિ મહોત્સવ ઉજવ્યો ત્યારે ગુજરાતી ભાષા અંગેનો તેમનો સંદેશો તેમના જ હસ્તાક્ષરોમાં એરોગ્રામ પત્ર દ્વારા મળ્યો.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

આવાં થોડાં ઘણાં યાદગાર પ્રસંગોની સ્મૃતિ સહિત, આજે  ગુજરાતી લીટરરી એકેડેમી  ઓફ નોર્થ અમેરિકા અને ટીવી એશિયા સાથે હું પણ મનથી પ્રાર્થના સભામાં જોડાઉં છું અને મહાન આત્માની પરમ શાંતિ અંગે અંજલિ અર્પું છું.

દેવિકા રાહુલ ધ્રુવ

 

 

 

होलीका संवाद-गीतः

 

होलीका संवाद-गीत

           

   હિન્દી

सोलाह साल की सांवरी छोरी, मासूम और थी भोली।

गांव की सूरत, नटखट मूरत, उठ सवेरे बोली ।

    “ आई होली रंगो भर कर, देखो सूरज की किरणें,
          सोने जैसी हवा में हलचल, आओ खेले होली”।

     एक बांका छोरा बोला, करके आंख मिचोली।
                “ हाँ निकला इन्द्रधनुष अंबर पे, चलो खेलें होली”।

    “ अरे जा-जा, पहले बता तू रंग पवन का 
          फिर बता रंग खुशबू का, तब खेलेंगे होली”।

गहरी सोच में पड गया छोरा, ये उल्झन कहां से मोल ली?
खुशबू और पवन का रंग,  ये तो मुश्किल हो गई पहेली।
सोच सोचकर पाया आखिर, कहाँ है ऐसा रंग कहीं भी,
बिजली-सा कुछ चमक उठा, गया गुलाली आंखे खोली|

      बोला,”एक मैं जानू गहरा रंग जो जग में सबसे ऊंचा।
                 अगर मिला दे रंग जो तेरा, तो प्रेम से खेलें होली।
                 पवन तो क्या, खुशबू तो क्या, लिख दूं पानी पर भी नाम,
                 बस, सच्चा रंग तू ले के आना, खेलेंगे हम होली…”

सोलाह सालकी सांवरी छोरी, जरा शरमा के दौडी।
नजर चुराके, नैन झुका के, कुछ – कुछ ऐसा बोली,

“ये कौन सा रंग भर आया, मेरा अंग अंग रंग होली”।
            सोलहा सालकी सांवरी छोरी, मस्ती से खेली होली।
            तन-मन-धन रंग खेली, झूम के खेली होली।       

દ્રશ્ય અને શ્રાવ્ય–મને આવી સવાર ગમે…

ડલાસના રેડિયો સ્ટેશન પર સંગીતા ધારિયાના સુમધુર સ્વરમાં પ્રસારિત થયેલ એક રચના.

http://youtu.be/kznSS7gXtbI

 

 

મને આવી સવાર ગમે…ખુશ્બૂ ભરી બહાર ગમે.

મન… ( અછાંદસ )

મન…મન…
સાવ નાજુક કુમળાં છોડ જેવું.
હઠીલાં નાનકડાં બાળ જેવું.
વારંવાર એને સમજાવવું પડે.
ઘડીઘડી એને મનાવવું પડે.
મન….આ મન……
માની જાય, સમજી જાય,
વાળીએ તેમ વળી પણ જાય ને
વળી પાછું અચાનક છટકી જાય.
મર્કટ બની કો’ મદારીની
ડુગડુગી પર નાચવા માંડી જાય.
મનગમતી જગાએ પહોંચી જ જાય,
આપમેળે ગમતું સઘળું કરતું થઈ જાય.
આ મન.. મન…
કોઈનું મન સુદામાના તાંદુલમાં,
કોઈનું ભરસભામાં ચીર પૂરતા સખામાં.
કોઈનું ભીલડીના એંઠા બોરમાં,
તો કોઈનું મન કેવટની નાવમાં..
હં…આજના માનવીનું મન,
ચંદ્ર અને મંગળમાં.
વિધવિધ ટેક્નીકલ રમકડાંમાં!
પણ એ કદી કેમ નથી પહોંચતું
એકબીજાંના મન સુધી !!!
કેમ?! કેમ!!!
આ મન…મન…..

पच्चीस साल पुरानी गलीमें…

पच्चीस साल पुरानी गलीमें,
फिर एक बार गुझर रही थी
मनकी गुफामें जैसे एक बारात;
यादोंकी बारात जा रही थी।
वो ही चौराहें,वो ही राहें, वो ही हवायें,
पच्चीस साल पुरानी गलीमें…..
कुछ नहीं बदला था वही;
हां, सिर्फ मैं नहीं थी कहीं !
फिर भी न जाने क्यूं,
लग रहा था ऐसे,
जैसे,
कल शाम ही तो
मैं यहीं थी!!!!!
पच्चीस साल पुरानी गलीमें…..
हमेशा मैं वहीं थी..फिर भी नहीं थी,
क्यूं की मैं कहीं ऑर थी..
पच्चीस साल पुरानी गलीमें,
फिर एक बार गुझर रही थी

मनकी गुफामें जैसे एक बारात;
यादोंकी बारात जा रही थी।