સંગ્રહ

આ માણસ!!

ઘન ગરજે, વીજ ચમકે છે,  માણસ?
સાપ કરડે, વીંછી ડંખે ને,
 માણસ?

કંઈ પણ કીધું ક્યાં છે હજી, તો  પણ લે,
સઘળું સમજી જાય છે, એ
 માણસ!

માળો બાંધે, સજ્જ કરે, શોર કરે,અલ્યા,
પાંખો નહીં પણ અધ્ધર, ઊડે
આ માણસ!

રાંધ્યા વિના તૈયાર ભાણે આરોગે,
જ્યાં ભોજન, ત્યાં ‘વાહ’ કરે,
 માણસ!

જાણે છે કે જન્મ છે, મૃત્યુ પણ છે.
તો યે હોબાળા સર્જે
, તે માણસ!!

ઓછા પાણીમાં પગ ના મૂકે ને,
‘લાઈક’ના દરિયે ડૂબે
 માણસ.

હું, આપ, આપણે સૌ, આવું શાને હેં?
પાય લાગી ‘દેવી’ પૂછે
 માણસ..

 

                                                        

પછી શું છે?…

ઘણાં કરે સવાલ કે આ જીંદગી પછી શું છે?
હું પૂછું છું કે કહો, દિવાનગી પછી શું છે?

જનાર શું ગયા પછી કદી ફરી પરત  થયા?
ખબર કશી ય કોને
છે, રવાનગી પછી શું છે?

ફરે સદા પતંગિયું  ફૂલો ઉપર  લળી લળી,
બળે પછી ખબર પડે પસંદગી પછી શું છે?

ફળે, કળે, વળે ,બળે ઘણું બધું થયા કરે.
જવાબ છે, સવાલ ના હો, બંદગી પછી શું છે?

ભલે ને છાનું  કેટલું, બધાં ય રાખતા હશે.
કયામતે થશે હિસાબ ,ખાનગી પછી શું છે?

શબ્દાંજલિઃ

મુ. ચિનુ મોદીઃ

૨૦૦૯માં માત્ર એક જ મુલાકાત…પણ યાદગાર. તે પછી છેલ્લાં બે વર્ષથી ફોનની ઘંટડી રણકે  ને “હ્યુસ્ટન આવું છું, તારે ત્યાં જ રહીશ.” કહીને ફોન મૂકી દેતા. એ અવાજ  હજી ઘણીવાર સંભળાય છે. તેમની નાદુરસ્ત તબિયતે યારી ન આપી ને હ્યુસ્ટન આવવાનું પછી બન્યું જ નહિ..

આજે તેમને  આ શબ્દાંજલિઃ

બારણું ખોલીને પાછું વાસતા ક્યાં વાર લાગે ?
આંખ ખોલીને પછીથી મીંચતા ક્યાં વાર લાગે?

કાલ જે ‘ઇર્શાદ’ કે’તા, આજ ના દેખાય અહીં ને,
એટલે  મુશાયરા સૂના થતા ક્યાં વાર લાગે?

કાંકરી રોજે  ખરે ગઢની  કદી જાણે ન કોઈ
મોભ તૂટે, છત પડે તે,જાણતા ક્યાં વાર લાગે?

“કાલ, આજે,આવતી કાલે” શું લીલા છે બધી આ?
નીકળી  “છે”ની ગલીથી “હતા” થતા ક્યાં વાર લાગે?

આ જગત કરતું રહે છે મૂલ્ય સિકકાનું પછી પણ
જો કદર પહેલેથી હો તો, પામતા ક્યાં વાર લાગે?

અક્ષરો અ-ક્ષર બને છે જાત ભૂંસાયા પછીથી
આભલે પહોંચ્યા પછી ટમટમ  થતા ક્યા વાર લાગે?

ભીડથી  ભરચક  સભામાં હાજરી ના હો છતાં યે,
શબ્દને પડધા બનીને આવતા ક્યાં વાર લાગે ?

સૌને આવડે છે!….

હવે સૌને આવડે છે....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

કોમ્પ્યુટર યુગમાં નવું નવું, હવે સૌને આવડે છે!
આંગ્ળીઓના ટેરવે  નાચતા, હવે સૌને આવડે છે!

પાટી-પેનને નેવે મૂક્યાં, ડસ્ટર-બસ્ટર  તો હવામાં,
‘કી’ની ક્લીકથી લખતા ભૂંસતા,હવે સૌને આવડે છે!

જુનૂ ને જાણીતું સઘળું  નવા આકાર લઈ  રહ્યું છે.
લો, આડી રીતે ઘી કાઢતા, હવે સૌને આવડે છે!

ડુંગર ખોદી ઉંદર કાઢે, પ્રખ્યાતિના પહાડ જીતે.
ધીરા ડગથી દ્વારો વાસતા, હવે સૌને આવડે છે!

સમજી જા ‘દેવી’, ચેતી જા વહેલી, નહીં તો, અહીં તો,
“કસીનો’ જેવું  રમતા, લૂંટતા, હવે સહુને આવડે છે.