સંગ્રહ

શબ્દાંજલિઃ

મુ. ચિનુ મોદીઃ

૨૦૦૯માં માત્ર એક જ મુલાકાત…પણ યાદગાર. તે પછી છેલ્લાં બે વર્ષથી ફોનની ઘંટડી રણકે  ને “હ્યુસ્ટન આવું છું, તારે ત્યાં જ રહીશ.” કહીને ફોન મૂકી દેતા. એ અવાજ  હજી ઘણીવાર સંભળાય છે. તેમની નાદુરસ્ત તબિયતે યારી ન આપી ને હ્યુસ્ટન આવવાનું પછી બન્યું જ નહિ..

આજે તેમને  આ શબ્દાંજલિઃ

બારણું ખોલીને પાછું વાસતા ક્યાં વાર લાગે ?
આંખ ખોલીને પછીથી મીંચતા ક્યાં વાર લાગે?

કાલ જે ‘ઇર્શાદ’ કે’તા, આજ ના દેખાય અહીં ને,
એટલે  મુશાયરા સૂના થતા ક્યાં વાર લાગે?

કાંકરી રોજે  ખરે ગઢની  કદી જાણે ન કોઈ
મોભ તૂટે, છત પડે તે,જાણતા ક્યાં વાર લાગે?

“કાલ, આજે,આવતી કાલે” શું લીલા છે બધી આ?
નીકળી  “છે”ની ગલીથી “હતા” થતા ક્યાં વાર લાગે?

આ જગત કરતું રહે છે મૂલ્ય સિકકાનું પછી પણ
જો કદર પહેલેથી હો તો, પામતા ક્યાં વાર લાગે?

અક્ષરો અ-ક્ષર બને છે જાત ભૂંસાયા પછીથી
આભલે પહોંચ્યા પછી ટમટમ  થતા ક્યા વાર લાગે?

ભીડથી  ભરચક  સભામાં હાજરી ના હો છતાં યે,
શબ્દને પડધા બનીને આવતા ક્યાં વાર લાગે ?

સૌને આવડે છે!….

હવે સૌને આવડે છે....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

કોમ્પ્યુટર યુગમાં નવું નવું, હવે સૌને આવડે છે!
આંગ્ળીઓના ટેરવે  નાચતા, હવે સૌને આવડે છે!

પાટી-પેનને નેવે મૂક્યાં, ડસ્ટર-બસ્ટર  તો હવામાં,
‘કી’ની ક્લીકથી લખતા ભૂંસતા,હવે સૌને આવડે છે!

જુનૂ ને જાણીતું સઘળું  નવા આકાર લઈ  રહ્યું છે.
લો, આડી રીતે ઘી કાઢતા, હવે સૌને આવડે છે!

ડુંગર ખોદી ઉંદર કાઢે, પ્રખ્યાતિના પહાડ જીતે.
ધીરા ડગથી દ્વારો વાસતા, હવે સૌને આવડે છે!

સમજી જા ‘દેવી’, ચેતી જા વહેલી, નહીં તો, અહીં તો,
“કસીનો’ જેવું  રમતા, લૂંટતા, હવે સહુને આવડે છે.

મળતો નથી….

માણસ હવે, માણસને કૈં મળતો નથી.
ને જો મળે, તો એ હવે હસતો નથી.

 

બેસી રહે છે ‘ફેસબુક’ના જ ફળિયે,
કોઈ તમારા આંગણે જડતો નથી.

 

દેખાય છે એ ‘ઓન લાઈનો’ ઉપર,
એકલો પડે,પણ એ સૂનો પડતો નથી.

 

રોજે મઝા માણે છે ‘સેલ્ફી’ હાથ લઈ,
એ ‘સેલ્ફ’ સિવાય, ચાહી પણ શક્તો નથી.

 

મારી તમારી સૌની છે આ સ્થિતિ હોં!.
માણસ હવે, માણસને ઓળખતો નથી!!

 

મંદિર હવે મનમાં કરે તો સારું છે.
બાકી એ ખુદમાં પણ, ખરું ભળતો નથી.

 

જુદા હતા વાર્તાના એ ઈશ્વર બધા,
એમ માનવી, ઈશ્વર કંઈ બનતો નથી!

 

વધાવી દીધો છે….

છંદવિધાનઃ લગાગા*૩-મુતકારિબ

(જૂની એક ગઝલમાં મત્લા ઉમેરીને…)

***********************************

સમંદરને અંદર સમાવી દીધો છે.
ને અંગાર રાખે દબાવી દીધો છે.

હતો ભાર એને કળીનો હ્રદય પર,
મૂકી એક પથ્થર હટાવી દીધો છે.

કહ્યું પાંખ કાપી હવે ઉડ આભે,
વફાનો શિરસ્તો નિભાવી દીધો છે.

હતું અશ્રુ પાંપણની કોરે લટકતું,
ન ખાળ્યું તો દરિયો વહાવી દીધો છે.

જરા કળ વળી ત્યાં પૂછે લોક આવી,
ખુશી છેકહી ગમ છુપાવી દીધો છે.

વળી જઇને પાછા કાં ઉછળે છે મોજાં?
હતો જે મિનારો ઉડાવી દીધો છે.

ખુશી દે કે લઇ લે, ફિકર ક્યાં હવે છે?
કહી દો કે ગમને વધાવી દીધો છે.