સંગ્રહ

ક્ષણમાં બટકે….

ડગમગ મન તો કેવું ભટકે, સઘળું હો તોયે કંઈ ખટકે;
દેખાદેખી દોડી રખડે, ના જાણે ક્યાં જઈને અટકે.

ઊર્મિના તો દરિયા ઉમટે, ઈચ્છાઓનાં મોજાં ઉછળે;
સપનાઓના મ્હેલો ખડકે, પોલાં પોલાં છીપલાં પટકે.

છિન્નભિન્ન પલ રેત પર રગડે, ઉડી હવાને ઝોકે વળગે;
ખોબે લઈ ફૂંફો તો ચટકે, દિલને અડકે કટકે કટકે.

નીંદરને પગથારે નીતરે, માતપિતા બહુ આવે શમણે,
દૂર સૂર સહોદરના રણકે, સ્નેહી સૌ પાંપણની મટકે.

માણસ નામે મર્કટ ભટકે, બધુંયે ત્યારે ક્ષણમાં બટકે.
એકલ આવી, એકલ ઝટકે, અંતે તો તસવીર પર લટકે.

Advertisements

ખખડે છે!…..

સુરાલયમાંથી આ શું દદડે છે?

શીશા-શીશી તો ખાલી ખખડે છે!

કહેતાં ને સુણતાં બેઉ દિવાના.

પીધાનું ખોટું ઘેન જ ગગડે છે.

ને એ ઉતરશે તો જ, ને ત્યારે જ તો,

દેખાશે કે સાચા શાને બગડે છે?!

જૂની વાર્તા યાદ ન હો તો કહી દઉં!

ઝેર કોઈનું, નામ કૈકેયીનું રગડે છે.

સતયુગથી ચાલી આવ્યું છે, ભાઈ!

રાજ ખોટાને મળે,  ને ખરો વગડે છે!

પક્કા દે!

 

લગાવ એવા, કહો કેવા, કે વારંવાર ધક્કા દે,
અરે, લાગ્યું ન લાગ્યું દિલ, ને પારાવાર ઝટકા દે!

પડો,વાગે,ને નીકળે લોહી,ઊંડો ઘા ઘણો ચચરે,
પછી થોડા, સમજ કેરા મલમના એ લસરકા દે.

પરોવાયા સમયની સોય ને શ્વાસોના દોરે જીવ,
ગજબનું પોત રેશમનું, વળી મખમલના ભપકા દે.

ભલે કશ્મીરી ટાંકો લો, ભરો સોનેરી સાંકળી પણ,
ન જાણે વસ્ત્ર  રુદિયાના, કે ક્યારે ક્યાંથી કટકા દે..

ધીરે આસ્તે ભણાવી દે, પલકમાં તો ગણાવી દે.
શીખી લીધું, તમે માનો, નવા ત્યાં કોઈ  કકકા દે.

અને મંદિર, મસ્જીદો, ગુરુદ્વારે ફરી આવો,
પછી ઘર પહોંચતા, જુઓ ઘડીભર, ત્યાં એ મક્કા દે!

કદી ગૂંચળા વળે, ગાંઠો પડે મુશ્કેલ, હાથોથી.
અગર ઝટકો, જરા મલકો, પછી રસ્તા તો પક્કા દે!

ગુણ્યા ના કર….

સૂરત – ‘નર્મદ સાહિત્ય સભા’ અને ‘સાહિત્ય સંગમ’ ના સંયુક્ત ઉપક્રમે, 

કવિશ્રી બકુલેશ દેસાઈની આપેલ પંક્તિ ‘શૂન્ય ને શૂન્યથી ગુણ્યા ના કર.’ ને

આધારે,  તરહી મુશાયરા માટે રચેલ ગઝલઃ

શૂન્યને શૂન્યથી ગુણ્યા ના કર.
આમ ખોટું બધું ભણ્યા ના કર.

ભૂલી જા ને હવે જખમ, દોસ્ત!!
ઘાવ જૂના હુ ખણ્યા ના કર.

લોક તો સાંભળીજતા રહેશે,
તેથી  ફોગટ એ ગણગણ્યા ના કર..

છૂટ છે જા, બનાવ મહેલો,પણ
પોલી ઈમારતો ચણ્યા ના કર.

આવડે તો તું, ચોક્ખી ચાદર કર,
કોઈ નહિ કહે તને,વણ્યા ના કર.

એ પણ ઘણું છે.

તમે સ્મિત આપો છો, એ પણ ઘણું છે.
પધારો જો ઘેરે,ખુશી આંગણું છે.

 કદી પ્રેમ દ્વારે પહોંચો તમે જો
પછી તો બધું લાગતું વામણું છે!

પહેલું મિલન છે કવિતાને તારે,
મને તેથી લાગે કે સૌ આપણું છે..

ગમે તેટલી હો પ્રતિકૂળતાઓ,પણ
ટકાવે સદા, શબ્દનું તાપણું છે.

સજાવેલ માહોલ સ્પર્શી ગયો છે,
ઉમેરી લઉં ?એક અમી છાંટણું છે!!!

 

આગળ જઈએ..

તા.૩૧ ડિસે.ના રોજ, ‘નર્મદ સાહિત્ય સભા’ અને ‘સાહિત્ય સંગમ’ના સંયુક્ત ઉપક્રમે  સુરતમાં યોજાયેલ ‘તરહી મુશાયરા’ અંગે લખેલ ગઝલઃ 

મારી આ ગઝલના શેરને સભા સમક્ષ રજૂ કરવા બદલ શ્રી મહેશ દાવડકરના આભાર સાથે…અત્રે પ્રસ્તૂત

ગઝલઃ

ગમના ગાણા દૂર મેલીને આગળ જઈએ.
ઘાવ સમયના ભૂલાવીને આગળ જઈએ.

કોણ કહે છે, કામે લાગે ભણતર ગણતર?
પાઠો સાચા વંચાવીને આગળ જઈએ.

ભીડ છે એકલતાની, ને ગામમાં સૂનકાર આ,
દૂર ક્યાંક બધુંય ફંગોળીને આગળ જઈએ.

છો ને વાદળ ઢાંકે, સંતાડે સૂરજને
આંખોમાં સપનુ ઉગાડીને આગળ જઈએ.

રામ રહીમની વાતો કરતા માણસ ખોટાં,
ઉર-તરાજુ જોખાવીને આગળ જઈએ.

‘સુડોકુ’ના ખાના..

જાપાનમાં શરુ થયેલી  ‘સુડોકુ ‘રમત ખૂબ રસપ્રદ છે. તેના  ૧ થી ૯ નંબરવાળા અઘરા કે ‘ચેલેન્જીંગ લેવલ’ પર  રમતા ખૂબ જ થાકી જવાય. મગજને અતિશય તસ્દી પડે. ઘણી વખત તો અડધી રમી,રમતને બાજુ પર મૂકી દેવી પડે. પણ એકવાર જો બરાબર બની જાય તો ખૂબ જ આનંદ આવે. આ અનુભવ જેને થાય તેને જ સમજાય. તો આવા  અનુભવને  આધારે લખાયેલ એક તરોતાજા ગઝલ.

 

‘સુડોકુ’ના ખાના સમી પડકાર છે આ જીંદગી.
હર ક્ષણ સમયની જાળમાં,ચક્ચાર છે આ જીંદગી.

નિશ્ચિત નંબર લઈને બેઠી છે રમત મેદાનમાં
આવો, પધારો, ખેલ જો, સત્કાર છે આ જીંદગી.

નક્કી જ છે નિર્માણ પળપળ,  આદિ હો કે અંત હો.
દિમાગ ને દિલની છતાં, તકરાર છે આ જીંદગી.

અહીં ભેરુ ના કોઈ મળે, કાયા કદી સામે પડે.
નોખી રમત, સંઘર્ષ પણ, દમદાર છે આ જીંદગી.

કુનેહ ને સમજણ જરી જો હોય તો  તો ચાલશે.
આનંદ જીત્યાનો મળે, વટદાર છે આ જીંદગી.