સંગ્રહ

‘સુડોકુ’ના ખાના..

જાપાનમાં શરુ થયેલી  ‘સુડોકુ ‘રમત ખૂબ રસપ્રદ છે. તેના  ૧ થી ૯ નંબરવાળા અઘરા કે ‘ચેલેન્જીંગ લેવલ’ પર  રમતા ખૂબ જ થાકી જવાય. મગજને અતિશય તસ્દી પડે. ઘણી વખત તો અડધી રમી,રમતને બાજુ પર મૂકી દેવી પડે. પણ એકવાર જો બરાબર બની જાય તો ખૂબ જ આનંદ આવે. આ અનુભવ જેને થાય તેને જ સમજાય. તો આવા  અનુભવને  આધારે લખાયેલ એક તરોતાજા ગઝલ.

 

‘સુડોકુ’ના ખાના સમી પડકાર છે આ જીંદગી.
હર ક્ષણ સમયની જાળમાં,ચક્ચાર છે આ જીંદગી.

નિશ્ચિત નંબર લઈને બેઠી છે રમત મેદાનમાં
આવો, પધારો, ખેલ જો, સત્કાર છે આ જીંદગી.

નક્કી જ છે નિર્માણ પળપળ,  આદિ હો કે અંત હો.
દિમાગ ને દિલની છતાં, તકરાર છે આ જીંદગી.

અહીં ભેરુ ના કોઈ મળે, કાયા કદી સામે પડે.
નોખી રમત, સંઘર્ષ પણ, દમદાર છે આ જીંદગી.

કુનેહ ને સમજણ જરી જો હોય તો  તો ચાલશે.
આનંદ જીત્યાનો મળે, વટદાર છે આ જીંદગી.

 

Advertisements

૧૫ ઑગષ્ટ…

વેબગુર્જરી પર પ્રસારિત…

http://webgurjari.in/2017/08/15/the-independence-revisited-devika-dhruv/

મેરે વતનકે લોગના નારા, ઊઠ્યા આજે ફરી,
કુરબાની ને શહીદીના, સૂરો ગુંજ્યા આજે ફરી.

રુધિરથી લથબથ  થતી લાશો નજર  સામે  ફરી,
કંકુ લુછાતાં, હાથનાં કંકણ તૂટ્યાં આજે ફરી.

પોતા થકી ગોળી ઝીલી, બીડેલ લોચનની છબી
એ યાદના પડદા હલી, ભીંતે ધ્રૂજ્યા આજે ફરી.

સિત્તેર  વરસની વીરતાને પૂછતી રંગીન ધજા,
ક્યાં કોણ છે આઝાદ? સો પ્રશ્નો ફૂટ્યા આજે ફરી.

રાતો ગઈ,વાતો રહી, જાગો નમો સૌ સાથમાં,
ઝંડા થકી સંદેશ લઈ, સાચું નમ્યાં આજે ફરી.

જતું હોય છે…

ઘણી વાર ઘણું બધું ગમી જતું હોય છે.

બધી વાર બધું ય, ક્યાં મળી જતું હોય છે ?

 

ચહો કંઈ ને મળે કંઈ, એવું ઘણું લાગે ને
ન ધારેલું સપન, કદી ફળી જતું હોય છે!

 

નવું જૂનું અને જૂનું નવું થયે જાય છે.
અહીં કોઈ સમયને, ક્યાં કળી જતું હોય છે !

 

જે ચ્હેરો અરીસે હતો સદા, તે આજે નથી.
આ દર્પણ બચપણનું મ્હોં, ગળી જતું હોય છે.

 

કદી એવું બને, ભીતર કંઈ ને બ્‍હારે કંઈ,
સત્ય એમ અસત્ય થઈ, વળી જતું હોય છે.

 

માપ્યાં કરે…

મૌન રહી કેટલું આપ્યાં કરે,
ને ગહન ભાષા બધી માપ્યાં કરે

અવનવા સંજોગનો કક્કો અને,
રક્તથી બારાખડી સ્થાપ્યાં કરે… 

શાહી એક લાલ રંગી વાપરે!
ધસમસાવી અંતરે ચાંપ્યાં કરે.

દર્દના વ્યંજન, સુખોના સ્વર તથા,
વ્યાકરણમાં બસ, વ્યથા છાપ્યાં કરે.

છે, ખુશીના અલ્પવિરામો  છે અહીં,
પણ , છેલ્લે આશ્ચર્યો ટાંપ્યાં કરે..

લીપિ નોખી લાગણીઓની લખી
માનવીની હર કથા લીંપ્યાં કરે.         

જીંદગી, તારી કલમ કેવી હશે,
રેશમી ધારે સમય કાપ્યાં કરે.

આ માણસ!!

ઘન ગરજે, વીજ ચમકે છે,  માણસ?
સાપ કરડે, વીંછી ડંખે ને,
 માણસ?

કંઈ પણ કીધું ક્યાં છે હજી, તો  પણ લે,
સઘળું સમજી જાય છે, એ
 માણસ!

માળો બાંધે, સજ્જ કરે, શોર કરે,અલ્યા,
પાંખો નહીં પણ અધ્ધર, ઊડે
આ માણસ!

રાંધ્યા વિના તૈયાર ભાણે આરોગે,
જ્યાં ભોજન, ત્યાં ‘વાહ’ કરે,
 માણસ!

જાણે છે કે જન્મ છે, મૃત્યુ પણ છે.
તો યે હોબાળા સર્જે
, તે માણસ!!

ઓછા પાણીમાં પગ ના મૂકે ને,
‘લાઈક’ના દરિયે ડૂબે
 માણસ.

હું, આપ, આપણે સૌ, આવું શાને હેં?
પાય લાગી ‘દેવી’ પૂછે
 માણસ..

 

                                                        

પછી શું છે?…

ઘણાં કરે સવાલ કે આ જીંદગી પછી શું છે?
હું પૂછું છું કે કહો, દિવાનગી પછી શું છે?

જનાર શું ગયા પછી કદી ફરી પરત  થયા?
ખબર કશી ય કોને
છે, રવાનગી પછી શું છે?

ફરે સદા પતંગિયું  ફૂલો ઉપર  લળી લળી,
બળે પછી ખબર પડે પસંદગી પછી શું છે?

ફળે, કળે, વળે ,બળે ઘણું બધું થયા કરે.
જવાબ છે, સવાલ ના હો, બંદગી પછી શું છે?

ભલે ને છાનું  કેટલું, બધાં ય રાખતા હશે.
કયામતે થશે હિસાબ ,ખાનગી પછી શું છે?