સંગ્રહ

પીવાઈ ગયું….

માન્યું અમૃત, તો એ પીવાઈ ગયું.
એટલે તો પછી જીવાઈ ગયું.

પોત  મખમલ શું  મુલાયમ હતું.
કાળની સોયથી સીવાઈ ગયું.

દિલડું એવું તો ચીરાઈ ગયું.
લોહી ઊડી,નભે ચીત્રાઈ ગયું.

જો વલોવાય તો માખણ  મળે
એ વગર ગીત તો ભૂલાઈ ગયું.

શ્વાસ છે, તો જગત આ આપણું;
બાકી તો ફ્રેમમાં ટીંગાઈ ગયું.

કયામત છે….

જૂની એક ગઝલ ફરી એકવાર….

ગણી’તી તાજની ખુબી, મીનાકારી કરામત છે.
હકીકત તો હતી કે બે, કલેજાની શહાદત છે.

 

રહી નિષ્ક્રિય કિનારે, પથ્થરો છે ફેંકવા સ્‍હેલા,
અગર ભિતર પડો જાણો, શૂરાની શી ઇબાદત છે.

 

જવા દો વાત ચેહરા ને, મહોરાની બધી જૂઠી,
અહીં ના કોઇ અસલી છે, બધી મેક્કપ મરામત છે.

 

ખરાને પાડવા ખોટા, જગતની રીત જૂની છે;
નિજાનંદે સદા  રે’નારના ભવભવ સલામત છે.

 

પૂજા-પાઠો કીધા પણ પંડિતો લાગે નહી સુખી,
બધા બખ્તર લીધાં સૌએ, છતાં કોની હિફાજત છે ?

 

પરાજય પામનારાને, પૂછાશે કૈં સવાલો જ્યાં,
ઝુકાવી શિર ખાલી જાણજો આવી કયામત છે.

 

સૂફી સંતો કહી થાક્યા, બધા એ બંધનો કાપી,
અરે આ જીંદગી તો માત્ર મૃત્યુની અમાનત છે.

ક્ષણમાં બટકે….

ડગમગ મન તો કેવું ભટકે, સઘળું હો તોયે કંઈ ખટકે;
દેખાદેખી દોડી રખડે, ના જાણે ક્યાં જઈને અટકે.

ઊર્મિના તો દરિયા ઉમટે, ઈચ્છાઓનાં મોજાં ઉછળે;
સપનાઓના મ્હેલો ખડકે, પોલાં પોલાં છીપલાં પટકે.

છિન્નભિન્ન પલ રેત પર રગડે, ઉડી હવાને ઝોકે વળગે;
ખોબે લઈ ફૂંફો તો ચટકે, દિલને અડકે કટકે કટકે.

નીંદરને પગથારે નીતરે, માતપિતા બહુ આવે શમણે,
દૂર સૂર સહોદરના રણકે, સ્નેહી સૌ પાંપણની મટકે.

માણસ નામે મર્કટ ભટકે, બધુંયે ત્યારે ક્ષણમાં બટકે.
એકલ આવી, એકલ ઝટકે, અંતે તો તસવીર પર લટકે.

ખખડે છે!…..

સુરાલયમાંથી આ શું દદડે છે?

શીશા-શીશી તો ખાલી ખખડે છે!

કહેતાં ને સુણતાં બેઉ દિવાના.

પીધાનું ખોટું ઘેન જ ગગડે છે.

ને એ ઉતરશે તો જ, ને ત્યારે જ તો,

દેખાશે કે સાચા શાને બગડે છે?!

જૂની વાર્તા યાદ ન હો તો કહી દઉં!

ઝેર કોઈનું, નામ કૈકેયીનું રગડે છે.

સતયુગથી ચાલી આવ્યું છે, ભાઈ!

રાજ ખોટાને મળે,  ને ખરો વગડે છે!

પક્કા દે!

 

લગાવ એવા, કહો કેવા, કે વારંવાર ધક્કા દે,
અરે, લાગ્યું ન લાગ્યું દિલ, ને પારાવાર ઝટકા દે!

પડો,વાગે,ને નીકળે લોહી,ઊંડો ઘા ઘણો ચચરે,
પછી થોડા, સમજ કેરા મલમના એ લસરકા દે.

પરોવાયા સમયની સોય ને શ્વાસોના દોરે જીવ,
ગજબનું પોત રેશમનું, વળી મખમલના ભપકા દે.

ભલે કશ્મીરી ટાંકો લો, ભરો સોનેરી સાંકળી પણ,
ન જાણે વસ્ત્ર  રુદિયાના, કે ક્યારે ક્યાંથી કટકા દે..

ધીરે આસ્તે ભણાવી દે, પલકમાં તો ગણાવી દે.
શીખી લીધું, તમે માનો, નવા ત્યાં કોઈ  કકકા દે.

અને મંદિર, મસ્જીદો, ગુરુદ્વારે ફરી આવો,
પછી ઘર પહોંચતા, જુઓ ઘડીભર, ત્યાં એ મક્કા દે!

કદી ગૂંચળા વળે, ગાંઠો પડે મુશ્કેલ, હાથોથી.
અગર ઝટકો, જરા મલકો, પછી રસ્તા તો પક્કા દે!

ગુણ્યા ના કર….

સૂરત – ‘નર્મદ સાહિત્ય સભા’ અને ‘સાહિત્ય સંગમ’ ના સંયુક્ત ઉપક્રમે, 

કવિશ્રી બકુલેશ દેસાઈની આપેલ પંક્તિ ‘શૂન્ય ને શૂન્યથી ગુણ્યા ના કર.’ ને

આધારે,  તરહી મુશાયરા માટે રચેલ ગઝલઃ

શૂન્યને શૂન્યથી ગુણ્યા ના કર.
આમ ખોટું બધું ભણ્યા ના કર.

ભૂલી જા ને હવે જખમ, દોસ્ત!!
ઘાવ જૂના હુ ખણ્યા ના કર.

લોક તો સાંભળીજતા રહેશે,
તેથી  ફોગટ એ ગણગણ્યા ના કર..

છૂટ છે જા, બનાવ મહેલો,પણ
પોલી ઈમારતો ચણ્યા ના કર.

આવડે તો તું, ચોક્ખી ચાદર કર,
કોઈ નહિ કહે તને,વણ્યા ના કર.

એ પણ ઘણું છે.

તમે સ્મિત આપો છો, એ પણ ઘણું છે.
પધારો જો ઘેરે,ખુશી આંગણું છે.

 કદી પ્રેમ દ્વારે પહોંચો તમે જો
પછી તો બધું લાગતું વામણું છે!

પહેલું મિલન છે કવિતાને તારે,
મને તેથી લાગે કે સૌ આપણું છે..

ગમે તેટલી હો પ્રતિકૂળતાઓ,પણ
ટકાવે સદા, શબ્દનું તાપણું છે.

સજાવેલ માહોલ સ્પર્શી ગયો છે,
ઉમેરી લઉં ?એક અમી છાંટણું છે!!!