સંગ્રહ

પક્કા દે!

 

લગાવ એવા, કહો કેવા, કે વારંવાર ધક્કા દે,
અરે, લાગ્યું ન લાગ્યું દિલ, ને પારાવાર ઝટકા દે!

પડો,વાગે,ને નીકળે લોહી,ઊંડો ઘા ઘણો ચચરે,
પછી થોડા, સમજ કેરા મલમના એ લસરકા દે.

પરોવાયા સમયની સોય ને શ્વાસોના દોરે જીવ,
ગજબનું પોત રેશમનું, વળી મખમલના ભપકા દે.

ભલે કશ્મીરી ટાંકો લો, ભરો સોનેરી સાંકળી પણ,
ન જાણે વસ્ત્ર  રુદિયાના, કે ક્યારે ક્યાંથી કટકા દે..

ધીરે આસ્તે ભણાવી દે, પલકમાં તો ગણાવી દે.
શીખી લીધું, તમે માનો, નવા ત્યાં કોઈ  કકકા દે.

અને મંદિર, મસ્જીદો, ગુરુદ્વારે ફરી આવો,
પછી ઘર પહોંચતા, જુઓ ઘડીભર, ત્યાં એ મક્કા દે!

કદી ગૂંચળા વળે, ગાંઠો પડે મુશ્કેલ, હાથોથી.
અગર ઝટકો, જરા મલકો, પછી રસ્તા તો પક્કા દે!

Advertisements

ગુણ્યા ના કર….

સૂરત – ‘નર્મદ સાહિત્ય સભા’ અને ‘સાહિત્ય સંગમ’ ના સંયુક્ત ઉપક્રમે, 

કવિશ્રી બકુલેશ દેસાઈની આપેલ પંક્તિ ‘શૂન્ય ને શૂન્યથી ગુણ્યા ના કર.’ ને

આધારે,  તરહી મુશાયરા માટે રચેલ ગઝલઃ

શૂન્યને શૂન્યથી ગુણ્યા ના કર.
આમ ખોટું બધું ભણ્યા ના કર.

ભૂલી જા ને હવે જખમ, દોસ્ત!!
ઘાવ જૂના હુ ખણ્યા ના કર.

લોક તો સાંભળીજતા રહેશે,
તેથી  ફોગટ બધે રડ્યા ના કર.

છૂટ છે જા, બનાવ મહેલો,પણ
પોલી ઈમારતો ચણ્યા ના કર.

આવડે તો તું, ચોક્ખી ચાદર કર,
કોઈ નહિ કહે તને,વણ્યા ના કર.

એ પણ ઘણું છે.

તમે સ્મિત આપો છો, એ પણ ઘણું છે.
પધારો જો ઘેરે,ખુશી આંગણું છે.

 કદી પ્રેમ દ્વારે પહોંચો તમે જો
પછી તો બધું લાગતું વામણું છે!

પહેલું મિલન છે કવિતાને તારે,
મને તેથી લાગે કે સૌ આપણું છે..

ગમે તેટલી હો પ્રતિકૂળતાઓ,પણ
ટકાવે સદા, શબ્દનું તાપણું છે.

સજાવેલ માહોલ સ્પર્શી ગયો છે,
ઉમેરી લઉં ?એક અમી છાંટણું છે!!!

 

આગળ જઈએ..

તા.૩૧ ડિસે.ના રોજ, ‘નર્મદ સાહિત્ય સભા’ અને ‘સાહિત્ય સંગમ’ના સંયુક્ત ઉપક્રમે  સુરતમાં યોજાયેલ ‘તરહી મુશાયરા’ અંગે લખેલ ગઝલઃ 

મારી આ ગઝલના શેરને સભા સમક્ષ રજૂ કરવા બદલ શ્રી મહેશ દાવડકરના આભાર સાથે…અત્રે પ્રસ્તૂત

ગઝલઃ

ગમના ગાણા દૂર મેલીને આગળ જઈએ.
ઘાવ સમયના ભૂલાવીને આગળ જઈએ.

કોણ કહે છે, કામે લાગે ભણતર ગણતર?
પાઠો સાચા વંચાવીને આગળ જઈએ.

ભીડ છે એકલતાની, ને ગામમાં સૂનકાર આ,
દૂર ક્યાંક બધુંય ફંગોળીને આગળ જઈએ.

છો ને વાદળ ઢાંકે, સંતાડે સૂરજને
આંખોમાં સપનુ ઉગાડીને આગળ જઈએ.

રામ રહીમની વાતો કરતા માણસ ખોટાં,
ઉર-તરાજુ જોખાવીને આગળ જઈએ.

‘સુડોકુ’ના ખાના..

જાપાનમાં શરુ થયેલી  ‘સુડોકુ ‘રમત ખૂબ રસપ્રદ છે. તેના  ૧ થી ૯ નંબરવાળા અઘરા કે ‘ચેલેન્જીંગ લેવલ’ પર  રમતા ખૂબ જ થાકી જવાય. મગજને અતિશય તસ્દી પડે. ઘણી વખત તો અડધી રમી,રમતને બાજુ પર મૂકી દેવી પડે. પણ એકવાર જો બરાબર બની જાય તો ખૂબ જ આનંદ આવે. આ અનુભવ જેને થાય તેને જ સમજાય. તો આવા  અનુભવને  આધારે લખાયેલ એક તરોતાજા ગઝલ.

 

‘સુડોકુ’ના ખાના સમી પડકાર છે આ જીંદગી.
હર ક્ષણ સમયની જાળમાં,ચક્ચાર છે આ જીંદગી.

નિશ્ચિત નંબર લઈને બેઠી છે રમત મેદાનમાં
આવો, પધારો, ખેલ જો, સત્કાર છે આ જીંદગી.

નક્કી જ છે નિર્માણ પળપળ,  આદિ હો કે અંત હો.
દિમાગ ને દિલની છતાં, તકરાર છે આ જીંદગી.

અહીં ભેરુ ના કોઈ મળે, કાયા કદી સામે પડે.
નોખી રમત, સંઘર્ષ પણ, દમદાર છે આ જીંદગી.

કુનેહ ને સમજણ જરી જો હોય તો  તો ચાલશે.
આનંદ જીત્યાનો મળે, વટદાર છે આ જીંદગી.

 

૧૫ ઑગષ્ટ…

વેબગુર્જરી પર પ્રસારિત…

http://webgurjari.in/2017/08/15/the-independence-revisited-devika-dhruv/

મેરે વતનકે લોગના નારા, ઊઠ્યા આજે ફરી,
કુરબાની ને શહીદીના, સૂરો ગુંજ્યા આજે ફરી.

રુધિરથી લથબથ  થતી લાશો નજર  સામે  ફરી,
કંકુ લુછાતાં, હાથનાં કંકણ તૂટ્યાં આજે ફરી.

પોતા થકી ગોળી ઝીલી, બીડેલ લોચનની છબી
એ યાદના પડદા હલી, ભીંતે ધ્રૂજ્યા આજે ફરી.

સિત્તેર  વરસની વીરતાને પૂછતી રંગીન ધજા,
ક્યાં કોણ છે આઝાદ? સો પ્રશ્નો ફૂટ્યા આજે ફરી.

રાતો ગઈ,વાતો રહી, જાગો નમો સૌ સાથમાં,
ઝંડા થકી સંદેશ લઈ, સાચું નમ્યાં આજે ફરી.

જતું હોય છે…

ઘણી વાર ઘણું બધું ગમી જતું હોય છે.

બધી વાર બધું ય, ક્યાં મળી જતું હોય છે ?

 

ચહો કંઈ ને મળે કંઈ, એવું ઘણું લાગે ને
ન ધારેલું સપન, કદી ફળી જતું હોય છે!

 

નવું જૂનું અને જૂનું નવું થયે જાય છે.
અહીં કોઈ સમયને, ક્યાં કળી જતું હોય છે !

 

જે ચ્હેરો અરીસે હતો સદા, તે આજે નથી.
આ દર્પણ બચપણનું મ્હોં, ગળી જતું હોય છે.

 

કદી એવું બને, ભીતર કંઈ ને બ્‍હારે કંઈ,
સત્ય એમ અસત્ય થઈ, વળી જતું હોય છે.