સંગ્રહ

જાઉં છું..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ભીતર સરકતી જાઉં છું, ઊંડે ઉતરતી જાઉં છું.
ભીષણ થયાં સંજોગ જગના, આહ ભરતી જાઉં છું.

ધગધગ થતા લાવા સમી ફેલાઈને કંપાવતી,
જવાળામુખીની લ્હાય જોઈને કકળતી જાઉં છું.

આ વિશ્વને થંભાવતું, ઈન્સાનને હંફાવતું,
જંતુ ફરે,લાશો ભરે? પળપળ નિગળતી જાઉં છું.

ધીરે રહી આંખો બિડી, અંદર પડળ ખોલ્યા પછી,
ઉજાસની કિનાર
જોતા, કૈંક સમજતી જાઉં છું.

ટટ્ટાર સામે વૃક્ષ ઊભું, મૌન વાણી ઉચ્ચરે,
પડઘાય વારંવાર ૐ, હળવેથી ઠરતી જાઉં છું.

વામન મટી વિરાટ થઈ, પામર મટી જે થઈ પરમ
એ શક્તિનો અણસાર પામીને ઉઘડતી જાઉં છું
.

સાંજ..

વાનપ્રસ્થાશ્રમને આરે ઉભેલા આશાવાદી એક માનવીને જીવનમાં હજી ઘણું ઘણું કરવું છે. ન એને મૃત્યુનો ડર છે કે ન એની રાહ છે પણ જ્યાં સુધી જીવન છે ત્યાં સુધી કૈંક એવું ઉમદા અને સરસ કામ કરી જવું છે કે જેના થકી એનો અંત પણ સુંદર,શણગારયુક્ત બની જાય !
********************************* ****************************

સલૂણી આજ આવીને, ઊભી આ સાંજ ઝળહળતી;
જરા થોભો અરે સૂરજ, ન લાવો રાત ધસમસતી.

હજી હમણાં જ ઉતરી છે, બપોરે બાળતી ઝાળો,
જરા થોભો અરે ભાનુ, ભૂલાવો વાત બળબળતી.

હવે મમળાવવી મારે અહીં કુમાશ કીરણોની,
જરા થોભી, ફરી ખોલું હતી બારી જે ઝગમગતી..

અહો કેવી મધુરી સ્‍હેલ આ સંસારસાગરની,
જરા થોભો તમે નાવિક, ભલે આ નાવ ડગમગતી.

કટુ કાળી અને અંતે જતી અણજાણ નિર્વાણે,
જરા થોભો વિધિ ‘દેવી’, સજુ એ રાત તનમનથી !!

દેવિકા રાહુલ ધ્રુવ…

ગઝલ- વાત રહેવા દો…

‘શબ્દસૃષ્ટિ’માં પ્રકાશિત ઃ એપ્રિલ-મે-જૂન ૨૦૨૦

 

 

 

 

July ૨૦૧૫માં ‘નવનીત સમર્પણ’માં પ્રકાશિત ગઝલઃ

કવિતા ફૂટતી ક્યાંથી, સુહાની વાત રે’વા દો.     
નકામી માંડ રુઝાયેલ ઘાની વાત રે’વા દો.

ભર્યા ઠાલા અને પોલા, છે અર્થો શબ્દ-કોષોમાં,
પરાયા પોતીકાને જાણવાની વાત રે’વા દો.

જુએ સામે અરીસો લઇ, છતાં ના જાતને જોતા,
મળે ઇશ્વર, તો શું દેખે? બેગાની વાત રે’વા દો.

સુગંધી શ્વાસમાં સૂંઘી, ભરે અત્તરને વસ્ત્રો પર
ફૂલોની પાંદડી તોડી,પીસ્યાની વાત રે’વા દો.

ઝવેરી વેશ પ્‍હેરી વિશ્વને ઘાટે જૂઠા બેઠા,
હિરા ફેંકી, વિણે પત્થર, દીવાની વાત રે’વા દો.

કોઇ લાવો નવા રાજા ને રાણીની કથાવાર્તા,
પરીઓની ખરી ખોટી, રૂપાળી વાત રે’વા દો..

કહ્યું છે સાચું વિજ્ઞાને હજારો વાર પૃથ્વી ગોળ,
મળે રોવાને ક્યાં એકે, ખૂણાની વાત રે’વા દો.

 

મા…


માતૃદિન નિમિત્તે ગુજરાત સાહિત્ય સંગમ દ્વારા મે ૧૦ ,૨૦૨૦ના રોજ પ્રકાશિત સ્વરચના …

 

બાકી છે…

કવિ શ્રી યોસેફ મેકવાન,કૃષ્ણ દવે અને શ્રી ઉત્તમ ગજ્જર તરફથી મળેલ ફોટો સૌજન્યની ખુશી..

૧૫મી માર્ચ ૨૦૨૦ના રોજ દિવ્યભાસ્કરની રસરંગ પૂર્તિમાં પ્રકાશિત થયેલ ગઝલઃ ‘બાકી છે.’

Sharing the joy of photo courtesy by Poet shri Yoseph Macwan, Krushna Dave and shree Uttam Gajjar.. With THANKS to them.

Divyabhaskar: Rasrang Purti: March 15 2020

 

 

 

 

જીવન કે મોત વિષે ક્યાં, કશો કંઈ, અર્થ બાકી છે.
ઘણી વિતી, રહી થોડી, છતાં યે, મર્મ બાકી છે.

જમાનો કેટલો સારો, બધું સમજાવતો  રે’છે!
દિવા જેવું બતાવે લો, કહો ક્યાં, શર્મ બાકી છે !

સદા તૂટ્યાં કરે છે આમ તો શ્રધ્ધાની દીવાલો.
સતત મંદિરની ભીંતો, કહે છે,ધર્મ બાકી છે.

ખુશી,શાંતિ અને પ્રીતિ, ત્રણેની છે અછત અત્રે,
મથે છે રોજ તો ઈન્સાન, પણ હાય,દર્દ બાકી છે.

જુએ છે કોક ઊંચેથી, હસી ખંધુ, કહી બંધુ,
ફળોની આશ શું રાખે, હજી તો, કર્મ બાકી છે.
 

ઝીણી વેદના….

માર્ચનો મહિનો ફરે ને મા મને બહુ યાદ આવે.
એક ઝીણી વેદના હૈયું તીણી બહુ બહાર આવે.

આમ તો સૌ કહે છે, કુદરતમાં વસંત આવીને ખીલી,
કેમ સમજાવું  કે, મારા મનમાં ખરતા પાન આવે.

હાડ, લોહી, ચામ સઘળું જેનું અમને આ મળ્યું છે,
એને માટે કંઈ કર્યું નહી, આજ એવું ભાન આવે.

રોજ કાગળ-પેન લઈ  શાંતિથી ને ધીરે ધીરે,
કંઈક લખતી ને પછી થોડુંક હસતી, યાદ આવે.

ઘર મહીં નીચે ઢળી ને કેવી ક્ષણમાં તો ઉપર ગઈ!
ને ‘છે’માંથી તું ‘હતી’ થઈ મા, તુજ વિના તાણ આવે.

‘પંખીને ચણ, તુલસી જળ, ગાયોને પૂળા,આપતી તું
હર પલે ઝંખુ  કે આ દિલે  સતત એ ગાન આવે.

માગું તો માંગુ, એ કે તુજ જેવી મુજમાં ઝાંય આવે..
માર્ચનો મહિનો ફરે ને મા, મને બહુ યાદ આવે.

પીવાઈ ગયું….

માન્યું અમૃત, તો એ પીવાઈ ગયું.
એટલે તો પછી જીવાઈ ગયું.

પોત  મખમલ શું  મુલાયમ હતું.
કાળની સોયથી સીવાઈ ગયું.

દિલડું એવું તો ચીરાઈ ગયું.
લોહી ઊડી,નભે ચીત્રાઈ ગયું.

જો વલોવાય તો માખણ  મળે
એ વગર ગીત તો ભૂલાઈ ગયું.

શ્વાસ છે, તો જગત આ આપણું;
બાકી તો ફ્રેમમાં ટીંગાઈ ગયું.

કયામત છે….

જૂની એક ગઝલ ફરી એકવાર….

ગણી’તી તાજની ખુબી, મીનાકારી કરામત છે.
હકીકત તો હતી કે બે, કલેજાની શહાદત છે.

 

રહી નિષ્ક્રિય કિનારે, પથ્થરો છે ફેંકવા સ્‍હેલા,
અગર ભિતર પડો જાણો, શૂરાની શી ઇબાદત છે.

 

જવા દો વાત ચેહરા ને, મહોરાની બધી જૂઠી,
અહીં ના કોઇ અસલી છે, બધી મેક્કપ મરામત છે.

 

ખરાને પાડવા ખોટા, જગતની રીત જૂની છે;
નિજાનંદે સદા  રે’નારના ભવભવ સલામત છે.

 

પૂજા-પાઠો કીધા પણ પંડિતો લાગે નહી સુખી,
બધા બખ્તર લીધાં સૌએ, છતાં કોની હિફાજત છે ?

 

પરાજય પામનારાને, પૂછાશે કૈં સવાલો જ્યાં,
ઝુકાવી શિર ખાલી જાણજો આવી કયામત છે.

 

સૂફી સંતો કહી થાક્યા, બધા એ બંધનો કાપી,
અરે આ જીંદગી તો માત્ર મૃત્યુની અમાનત છે.

ક્ષણમાં બટકે….

ડગમગ મન તો કેવું ભટકે, સઘળું હો તોયે કંઈ ખટકે;
દેખાદેખી દોડી રખડે, ના જાણે ક્યાં જઈને અટકે.

ઊર્મિના તો દરિયા ઉમટે, ઈચ્છાઓનાં મોજાં ઉછળે;
સપનાઓના મ્હેલો ખડકે, પોલાં પોલાં છીપલાં પટકે.

છિન્નભિન્ન પલ રેત પર રગડે, ઉડી હવાને ઝોકે વળગે;
ખોબે લઈ ફૂંફો તો ચટકે, દિલને અડકે કટકે કટકે.

નીંદરને પગથારે નીતરે, માતપિતા બહુ આવે શમણે,
દૂર સૂર સહોદરના રણકે, સ્નેહી સૌ પાંપણની મટકે.

માણસ નામે મર્કટ ભટકે, બધુંયે ત્યારે ક્ષણમાં બટકે.
એકલ આવી, એકલ ઝટકે, અંતે તો તસવીર પર લટકે.

ખખડે છે!…..

સુરાલયમાંથી આ શું દદડે છે?

શીશા-શીશી તો ખાલી ખખડે છે!

કહેતાં ને સુણતાં બેઉ દિવાના.

પીધાનું ખોટું ઘેન જ ગગડે છે.

ને એ ઉતરશે તો જ, ને ત્યારે જ તો,

દેખાશે કે સાચા શાને બગડે છે?!

જૂની વાર્તા યાદ ન હો તો કહી દઉં!

ઝેર કોઈનું, નામ કૈકેયીનું રગડે છે.

સતયુગથી ચાલી આવ્યું છે, ભાઈ!

રાજ ખોટાને મળે,  ને ખરો વગડે છે!