સંગ્રહ

કૃષ્ણ-રાધા- પ્રેમસંવાદ

“રેડિયો આઝાદ”-ડલાસ પર પ્રસારિતઃ

કૃષ્ણ-રાધા- પ્રેમસંવાદ   ઃ

krishnaradha

 પૂછે છે રાધા,પાસે જઇ કાનાને, વ્હાલપથી કાનમાં,
અગર જો રાધા, હોત જરા શ્યામ,
સાચુકડું કેજે, શું ચાહત તું શ્યામ?

પૂછે કાં રાધા, આમ અણગમતું કાનમાં,
અગર જો રાધા, હોત જરા શ્યામ,
સાચુકડું કહેજે, તું જાણે ના જવાબ?!!

 પૂછે છે રાધા, પાસે જઇ કાનાને, ધીરેથી કાનમાં,
અગર જો હોત ના ગાયો ને ગોપી,
તો મથુરામાં વાસ કરી, ખેલત તું હોળી ?

પૂછે કાં રાધા, આમ, અમથું  સાવ કાનમાં,
અગર જો હોત, ના ગાયો ને ગોપી,
તો સઘળું સરજીને  હા, ખેલત હું હોળી !

 પૂછે છે રાધા, પાસે જઇ કાનાને, હળવેથી કાનમાં,
અગર જો હોત ના છિદ્ર આ વાંસળીમાં,
વીંધ્યા વિણ સૂર, શું રેલત તું વાંસળીના ?

પૂછે કાં રાધા,  આમ ખોટું ખોટું કાનમાં,
અગર જો હોત, ના છિદ્ર આ વાંસળીમાં,
વીંધ્યા વિણ સૂર, શું પામત તું વાંસળીના ? 

પૂછે છે રાધા, પાસે જઇ કાનાને, સ્નેહેથી કાનમાં,
અગર જો મોરપીંછ હોત જરા પીળુંપચ,
સાચુકડું કેજે, શું રાખત તું શિર પર ?

અગર જો મોરપીંછ, હોત આ પિત્તરંગ,
રુદિયાનો રંગ ભરી,રાખત હું શિર પર !! 

પૂછે છે રાધા, પાસે જઇ કાનાને, વ્હાલપથી કાનમાં,
અગર જો રાધા હોત જરા શ્યામ,
સાચુકડું કેજે, શું ચાહત તુ શ્યામ?

પૂછ ના, પૂછ ના ગોરી, મનમાની, તું આવ જરા ઓરી,
અગર જો રાધા, હોત જરા શ્યામ,
શ્યામ રંગ, શામ સંગ, આમ દિસત એકાકાર !!!

 

 

અતિ સ્નેહ!!!

બંને હાથની નાજુક હથેળીમાં મૃદુતાથી મુજને પકડે છે તુ.
ને સાચવી સાચવીને ખુદની નિકટ ખૂબ જકડે છે તું.


પાંદડી સમ પલભર સહેજ જ જો સરકું ,
તો ગભરાય છે મન  તારું પારેવા સરખું ,
પછી ફૂલ જેવી હળવાશે અડકે,
અતિ કોમળતાથી ઝટ દઈ પકડે,
સાચવી સાચવીને ખુદની નિકટ ખૂબ જકડે છે તું.

 

આપે છે ધ્યાન અવિરત દિવસ રાત
મુજમાં જુએ છે વળી ખુદની તું જાત,
હું ના  હોઉં સાથ, તો સૌ સાથ ઝઘડે,
રાતોચોળ ચહેરો લઈ સૌની પર બગડે .
સાચવી સાચવીને ખુદની નિકટ ખૂબ જકડે છે તું.


પ્રેમમાં પાગલ દીઠાં ઘણાં યે રોઈ,ધોઈને,
આવો તે સ્નેહ કદી કોઈએ, કીધો છે કોઈને?
ચેતન હરાતું જ્યાં લાગે ને સાદ જરા રગડે,
ક્ષણના વિલંબ વગર પ્રાણ પૂરી ખુશ થાય મનડે
સાચવી, સંભાળીને ખુદની નિકટ ખૂબ જકડે છે તું.

 લિ. તારો પ્રિય મોબાઈલ…

Image result for holding mobile in both hands

( પ્રાણ પૂરવો=  to charge )

શ્રાવણનો આ સરતો મહિનો..

શ્રાવણનો આ સરતો મહિનો, પણ ક્યાં છે સૌનો કાનો,

       ગોતી ગોતી થાકી આંખો, ના દેખાય યમૂનાનો  કાંઠો….

વસુદેવ ને દેવકી લઇને આવે જેલની યાદો,

       નંદ-જશોદા બાંધી બેઠા ક્યારનો મનમાં માળો, 

શોધી શોધી થાકી આંખો, ના દેખાય ગોકુળની  ગાયો….. 

       લાગણીઓ તો લળી લળીને રમવા  માંડી રાસો,

ઉજાગરાએ  માંડ્યો હવે, લો, રાતનો અહીં વાસો,

       ગોતી ગોતી થાકી આંખો, ના દેખાય મન-મંદિરનો માધો……

ખોટી મટકી, માખણ લઇને, ગોરસ વહેંચુ ઘાટો,

       નીકળ, છબીની બહાર હવે ને, તોડ પીડાની વાડો, 

શોધી શોધી થાકી આંખો, ના દેખાય  જશોદાનો જાયો….. 

       ખુબ મનાવું પ્રેમથી તુજને, રહે નહિ હવે આઘો,

છાને પગલે આવી આવી, સ્પર્શી લે સ્નેહથી વાંસો, 

       ખોળી ખોળી થાકી આંખો, ના દેખાય  વ્રજનો વ્હાલો;

શ્રાવણનો આ સરતો દાડો,પણ ક્યાં છે સૌનો કાનો,

       શોધી શોધી થાકી આંખો, ના મળતો  છેલછોગાળો….

કામણગારી..કોણ?!!

નથી સમજાતું રૂપ અનોખું, તું છે કામણગારી.
જીંદગી જેવી અઘરી, સહેલી, ભાવોને ભરનારી.

કદી રૂપાળી રમણી જેવી રિસાતી, વળ ખાતી.
વાળનો છેડો વીંટી, છોડી, આઘે જઈ મલકાતી.
કદી અચાનક આંગળી ટેરવે બેસી મન  હરનારી,
નથી સમજાતું રૂપ અનોખું, તું છે કામણગારી.

ખો ખો રમતી ક્ષણમાં સરતી, કાલની સોડે સમાતી.
ઝરણાં,સરવર,સરિતા,સાગર મધ્યે જઈને લપાતી.
ઘાસ-પાન, ફળ-ફૂલ, તરુવર સઘળે તું વસનારી,
નથી સમજાતું રૂપ અનોખું, તું છે કામણગારી.

‘હુંકાર’થી ૐકાર ને વામનથી તું વિરાટ બનતી.
ને પામરને પરમ તરફની મતિ-ગતિ દાખવતી.
શ્વાસના સાજે, સંવેદનાના સૂરો  રેલાવનારી,
કવિતા, તારી આભા અનુપમ, નિત્ય નવી ને ન્યારી.

 

 

 

પલના પલકારે..

રેશમી સુંવાળા રુમાલમાં કે મશરૂથી યે મુલાયમ કપડામાં વીંટળાઈને મળેલી એક જીંદગી, અંતે સફેદ ચાદરની ચીર શાંતિમાં પોઢી જાય છે. પણ એની વચ્ચે કેટકેટલું બને છે? હાથ તો ખાલી ને ખાલી.. બંને વખતે.. છતાં પારણા ને નનામીની વચ્ચે..’ક્રીબઅને કફનની વચ્ચે કેટકેટલી ઘટના? કેટકેટલા ઉધામાપહેલાં સોહામણુંરળિયામણું..પછી સતામણું, બિહામણું અને છેલ્લે એકલપણું, અકળામણું.. સત્ય સુધી પહોંચવાના તે કેવા તબક્કાઓ, કેટલી અવસ્થાઓ? અને કેવાં કેવાં પરિવર્તનો?
 

માર્ચનો મહિનો ફરે ને….

માર્ચનો મહિનો ફરે ને મા મને બહુ યાદ આવે.
એક ઝીણી વેદના બંધ બારણેથી બહાર આવે.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

દૂરથી ઉડતા આ પંખીના ટોળાં,
          ફફડાવી પાંખો કરે યાદોના મેળા;

ચાંચેથી ખોતરતા ભીતરનાં જાળાં,
          જાળેથી ખરતા જૂના તાણાવાણા….

ઉપસી છબી માની ફેરવતી પાના,
          લખતી રહેતી’તી, મનગમતા ગાણાં;

કહેતી કે વેરજો બેન,પંખીને દાણા,
           ને જાઓ જો દેશ, તો ગાયોને પૂળા..

અવગણજો પડે જો મનને કોછાલાં,
           વિવાદ ને વાદ ના કરશો કોઇ ઠાલા;

સંસાર તો  જાદુગરની છે માયા,
           અહીંયા ના કોઇને કોઇની છે છાયા….”

નિસ્પૃહી માતાની સ્મૃતિનાં ટોળાં,
          નીચોવે પાંપણથી આંસુની ધારા;

અર્પુ શું અંજલિ લઇ અક્ષરની માળા,
             શબ્દો પડે બહુ, ઉણા ને આલા….

દૂરથી ઉડતાં પંખીના ટોળાં,
             ફફડાવી પાંખો રચે મમતાના મેળા….

 

અનેરા અનાર દાણા

 દાડમને ખોલીને જ્યારે જ્યારે દાણા ફોલું ત્યારે  હંમેશા વિચાર આવે કે દાણાની આવી સુંદર ગોઠવણી કોણ કરતું હશે? કેવી રીતે થતી હશે ? કુદરત કે સુપ્રીમ પાવર? કેવો સુંદર રંગ અને કેવી નક્શીદાર અદભૂત ગોઠવણી? એક એક દાણાની આસપાસ ઝીણાં ઝીણાં પીળાં ફોતરાનું રક્ષણ! વળી રસ પણ કેવો મીઠો, કેવી રીતે અંદર ભરાતો હશે?

%e0%aa%a6%e0%aa%be%e0%aa%a1%e0%aa%ae%e0%aa%a8%e0%aa%be-%e0%aa%a6%e0%aa%be%e0%aa%a3%e0%aa%be

ખોલું ખોલું ને દિલ અચરજ ભરે, રસભીનાં દાણાઓ હાથમાં સરે.
એક એક કણ ને એક એક પડમાં,નક્શીદાર કેવી કરામત ઝરે.

ના દોરો, ના સોય, ના  યંત્ર ફર્યું,
કોણ રૂડેરું ગૂંથણકામ આ કરે?
જેમ સીવણના અદભૂત ટાંકા ભર્યું
કોઈ સુંદર મનોહર ભરત આ ભરે!!

અનેરા સર્જકની અનાર લીલા ! નીરખું નીરખું ને આ આંખડી ઠરે.

હીરાથી અમોલા, શ્વેત કે રતુંબડા,
બિલોરી કાચશા, આરપાર હૈયે અડે.
ઝીણા જતનથી સ્પર્શીને ફોલતા,
આંગળીના  ટેરવે ભીનાશ ફરે.
અનેરા સર્જકની અનાર લીલા ! નીરખું નીરખું ને આ આંખડી ઠરે.

***************************************************************
કહેવાય છે કે, ધરતીની ફાર્મસીમાં ઉગેલી આ દવા છે. તે ઈજીપ્તના લડવૈયાની તાકાત છે. પર્શિયન કન્યાને લગ્નની શુભેચ્છા તરીકે બક્ષિસ અપાય છે. તે ગ્રીસના લગ્નમંડપની શોભા છે. આપણે ત્યાં મહારાષ્ટ્ર અને ભાવનગરને દાડમની દેન છે.  યુરોપિયન આહારશાસ્ત્રી મીશેલી સ્કોફીરો કૂક અને અમેરિકન કૃષિખાતુ દાડમના આખા દાણાના ‘એન્ટી-એઈજીંગ’ ગુણને વખાણે છે. તે દેહની કિડની,ચામડી અને અંગોની સુરક્ષાનું કવચ છે. કારણ કે, દાડમ એન્ટીઓક્સીડન્ટ છે. કુરાન તો એટલે સુધી કહે છે કે, દાડમ સ્વર્ગના બગીચામાં પાકતું ફળ છે!!