સંગ્રહ

‘સેવ ધ ડેઈટ…’અછાંદસ….

બહુ અગાઉથી તૈયારીઓ માટે

હવે અંગત ઈમેઈલ આવે છે.

સેવ ધ ડેઈટ….’સેવ ધ ડેઈટ’.

પછી આમંત્રણની પત્રિકાઓ આવે છે.

આંકડાઓ નોંધાય છે.

‘વેન્યુ અને મેનુ’ નક્કી થાય છે,

‘ડીજે, ડાન્સ ને ડીવીડી’ગોઠવાય છે;

અને એમ એક પછી એક,

અવસરની તૈયારીઓ થાય છે.

ક્યાંક બેબીશાવરતો ક્યાંક લગ્ન.

ક્યાંક એનીવર્સરીતો ક્યાંક જન્મ.

અરે, રજત  કે સુવર્ણ સમય પણ પોંખાય છે.

 માણસ કેવું અને કેટલું બધું

 સતત અને સરસ  કર્યે જાય છે.

 ‘પેલોએક…. કશું શીખતો જ નથી.

ગમે તેટલી રાહ જુઓને….કોઈને પણ,

કદી યે સેવ ધ ડેઈટજણાવતો જ નથી!!  

 અને જો એ…. 

 

     જણાવે તો????

 

Advertisements

વાદળીનું ડૂસકું.

અછાંદસઃ
આભમાં અસ્તવ્યસ્ત પડેલાં વાદળ.
ઢગલે ઢગલા.
કેટકેટલી આકૃતિઓ?
મનગમતી અને અણગમતી..

 

બાળપણમાં એમાં સસલા અને મોર,

મા અને બાળક, રથ અને ઈશ્વર દેખાતાં.

એ આકારોમાં આજે આ  શું દેખાય છે?

દાઢી વધારેલા, જાતજાતના યોદ્ધાઓ,

બંદૂકો, તોપો અને તલવારો.

ઘવાઈને પડેલાં શબની હારમાળા!!

ઓહ..ઓહ..

જેમ આકાશનું સાગરમાં,

 તેમ આ પૃથ્વીનું પ્રતિબિંબ હશે.

સાંપ્રત પરિસ્થિતિઓનું ?!

વિચારું એ પહેલાં તો,

દૂર એક આછી પાતળી વાદળી દેખાઈ.

કલ્પનામાં  વિષાદભીની કલમ  સળવળી.

પણ એની ધાર ધ્રૂજતી  શાને?

પાણી વગરનાં ઠાલાં દોડતાં વાદળ જોઈને,

કદાચ કલમને ગળે ડૂમો ભરાતાં,

ડૂસકું લીધું હશે!!

 

કદાચ…

અછાંદસ

વહેલી સવારે આભલે સૂરજ ન દેખાય
છતાંયે ઉજાસ થતો જણાય,
એવી ક્ષણોને કદી માણી છે?

દૂર લીલાછમ્મ ઘાસ પર છવાયેલો,
રાતનો  ધૂમ્મસનો પડદો,
દુલ્હનના ઘૂંઘટની જેમ સરતો જાય,
એવી તાજગીભરી પળોને પિછાણી છે?

પૃથ્વી પરનું મહાન નાટક,
પ્રકૃતિના મંચ પર.
એક એવું વર્તુળ,
જેનું કેન્દ્ર સર્વત્ર, પણ
પરિઘ ક્યાંય ખરો?

દ્વિધા અને વિષાદ-યોગ વચાળે
ઝીલાયેલ કર્મ, જ્ઞાન અને
સમર્પણ પછીની પારદર્શિતા..પ્રસન્નતા
કદાચ આ રીતે નાણી હશે?!!

 

પાંદડાં..

પાન…નામે ઘાટ
કેટકેટલી ભાત?
આમ તો એક જ પ્રકાર…પાન..
એને કેટકેટલાં આકાર..
વસંતે સૌના લીલા અંગ.
ને ઋતુએ ઋતુએ નોખાં રંગ!
જેવી જેની જાત!
કોઈક સદા બહાર,
તો કોઈક શિયાળે કરમાય.
પાન…પર્ણ..પાંદ.
પત્તુ..પૃષ્ઠ..
પત્ર.
કુદરતનું ભવ્ય સર્જન.
સત્કાર અને સ્વીકાર.
શબ્દમાં એ જ  સાકાર.
જાણે જીવનનો આવિષ્કાર..

ફરી ફરીને… વળી વળીને…

ફરી ફરીને, વળી વળીને, થાતું રટણ આ.
દિવસ ને રાત્રે, પ્રત્યેક શ્વાસે, તારું સ્મરણ, મા..
સદા પ્રસન્ન છું, ભિતર સુધી તું વહે છે મુજમાં,
નમી નમીને, ચહું સતત હું, તારું શરણ, મા..

ફૂંક..

 

 

 

 

એક હળવી ફૂંકથી રચાતા

રંગબેરંગી ઝીણાં-મોટાં ગોળાકાર પરપોટા.

તે તરફ ઉંચે જતી  બાળકની આંખમાં

કેટલું વિસ્મય? કેવો આનંદ!

ક્ષણાર્ધમાં વલયો અદ્રશ્ય..વિલીન..

ફરી એક ફૂંકનો ધક્કો..વધુ વર્તુળો..

ઝુમી ઊઠે તેટલી,ખૂબ ખુશી..

પકડાપકડી..દોડાદોડી..

અન્યને બતાવવાની મઝા..

આ મિથ્યા પ્રયાસનો અવિરત ઉત્સાહ..

આનંદ..અંતે..

થાકીને,જંપી જતું બાળક.

શીશીમાંનું પ્રવાહી ખતમ..

પલના પલકારામાં  પરપોટા અલોપ,

ને  એકદમ ખેલ ખતમ.

આ તે કેવી રમત ?

એક ફૂંકની, શ્વાસની !!!

સ્વતંત્ર દિન !

સ્વતંત્ર દિન !

સૌ ઝંખે આઝાદી..

 પણ.. છે સમયની ગુલામી.

સંજોગની ગુલામી.

ખુરશીની મોહજાળ ને,

કાયામાયાની ગુલામી.

કોને છૂટી?

હં..સ્વતંત્ર દિન!!!!!

http://webgurjari.in/2017/08/15/the-independence-revisited-devika-dhruv/