સંગ્રહ

કદાચ…

અછાંદસ

વહેલી સવારે આભલે સૂરજ ન દેખાય
છતાંયે ઉજાસ થતો જણાય,
એવી ક્ષણોને કદી માણી છે?

દૂર લીલાછમ્મ ઘાસ પર છવાયેલો,
રાતનો  ધૂમ્મસનો પડદો,
દુલ્હનના ઘૂંઘટની જેમ સરતો જાય,
એવી તાજગીભરી પળોને પિછાણી છે?

પૃથ્વી પરનું મહાન નાટક,
પ્રકૃતિના મંચ પર.
એક એવું વર્તુળ,
જેનું કેન્દ્ર સર્વત્ર, પણ
પરિઘ ક્યાંય ખરો?

દ્વિધા અને વિષાદ-યોગ વચાળે
ઝીલાયેલ કર્મ, જ્ઞાન અને
સમર્પણ પછીની પારદર્શિતા..પ્રસન્નતા
કદાચ આ રીતે નાણી હશે?!!

 

Advertisements

પાંદડાં..

પાન…નામે ઘાટ
કેટકેટલી ભાત?
આમ તો એક જ પ્રકાર…પાન..
એને કેટકેટલાં આકાર..
વસંતે સૌના લીલા અંગ.
ને ઋતુએ ઋતુએ નોખાં રંગ!
જેવી જેની જાત!
કોઈક સદા બહાર,
તો કોઈક શિયાળે કરમાય.
પાન…પર્ણ..પાંદ.
પત્તુ..પૃષ્ઠ..
પત્ર.
કુદરતનું ભવ્ય સર્જન.
સત્કાર અને સ્વીકાર.
શબ્દમાં એ જ  સાકાર.
જાણે જીવનનો આવિષ્કાર..

ફરી ફરીને… વળી વળીને…

ફરી ફરીને, વળી વળીને, થાતું રટણ આ.
દિવસ ને રાત્રે, પ્રત્યેક શ્વાસે, તારું સ્મરણ, મા..
સદા પ્રસન્ન છું, ભિતર સુધી તું વહે છે મુજમાં,
નમી નમીને, ચહું સતત હું, તારું શરણ, મા..

ફૂંક..

 

 

 

 

એક હળવી ફૂંકથી રચાતા

રંગબેરંગી ઝીણાં-મોટાં ગોળાકાર પરપોટા.

તે તરફ ઉંચે જતી  બાળકની આંખમાં

કેટલું વિસ્મય? કેવો આનંદ!

ક્ષણાર્ધમાં વલયો અદ્રશ્ય..વિલીન..

ફરી એક ફૂંકનો ધક્કો..વધુ વર્તુળો..

ઝુમી ઊઠે તેટલી,ખૂબ ખુશી..

પકડાપકડી..દોડાદોડી..

અન્યને બતાવવાની મઝા..

આ મિથ્યા પ્રયાસનો અવિરત ઉત્સાહ..

આનંદ..અંતે..

થાકીને,જંપી જતું બાળક.

શીશીમાંનું પ્રવાહી ખતમ..

પલના પલકારામાં  પરપોટા અલોપ,

ને  એકદમ ખેલ ખતમ.

આ તે કેવી રમત ?

એક ફૂંકની, શ્વાસની !!!

સ્વતંત્ર દિન !

સ્વતંત્ર દિન !

સૌ ઝંખે આઝાદી..

 પણ.. છે સમયની ગુલામી.

સંજોગની ગુલામી.

ખુરશીની મોહજાળ ને,

કાયામાયાની ગુલામી.

કોને છૂટી?

હં..સ્વતંત્ર દિન!!!!!

http://webgurjari.in/2017/08/15/the-independence-revisited-devika-dhruv/

ખુશનસીબ છે…

એક અમેરિકન મિત્રના ૧૦૪ વર્ષના મા છે. નામ એમનું મીસીસ ફ્રાન્સીસ. મનથી યુવાન છે.

તેમણે પોતાના જન્મદિવસે બહોળા પરિવારની સમક્ષ એક મનનીય અને પ્રેરણારૂપ કવિતા અંગ્રેજીમાં રજૂ કરી.

“વૃધ્ધાવસ્થા  આશીર્વાદ  કે અભિશાપ?” એ વિષય પર ચાલતી ચર્ચાઓના જવાબ રૂપે આ રચના ખૂબ ગમી ગઈ.

તેનો ભાવાનુવાદ જરા જરા ફેરફાર સાથે ગુજરાતીમાં પ્રસ્તૂત છે.

ખુશનસીબ છે….

તે, જે મારા ડગમગતા પગ અને થરથરતા હાથને સમજે છે,
મારા માંડ સાંભળતા કાનને, એની ક્ષીણતાને ઓળખે છે.
ને મારી આંખની ઝાંખપ અને ધીરા પડતાં જતાં મનને જાણે છે.

ભાગ્યશાળી છે…

તે, જે મારા હાથમાંથી ઢોળાતી ચહાને ‘જોઈ ન જોઈ’ કરી લે છે,
પ્રસન્ન ચહેરે મારી સાથે બે ઘડી વાત કરવા બેસે છે.
ને મારી કાલની યાદોને જીવંત કરવાની કલા દાખવે છે.

ધન્ય ધન્ય છે…

તે, જે કદી કહેતા નથી “આ વાત તમે આજે બે વાર કહી!”
અનુભૂતિ કરાવે છે કે તે મને ચાહે છે અને માનથી જુએ છે.
ને મારી આ સફરના છેલ્લાં દિવસોને સન્માનથી સભર બનાવે છે.

નસીબદાર છો તમે…..ધન્ય છું હું…આશીર્વાદ દઉં છું…

મૂળ કવિતાઃ Original poem…