સંગ્રહ

ફૂંક..

 

 

 

 

એક હળવી ફૂંકથી રચાતા

રંગબેરંગી ઝીણાં-મોટાં ગોળાકાર પરપોટા.

તે તરફ ઉંચે જતી  બાળકની આંખમાં

કેટલું વિસ્મય? કેવો આનંદ!

ક્ષણાર્ધમાં વલયો અદ્રશ્ય..વિલીન..

ફરી એક ફૂંકનો ધક્કો..વધુ વર્તુળો..

ઝુમી ઊઠે તેટલી,ખૂબ ખુશી..

પકડાપકડી..દોડાદોડી..

અન્યને બતાવવાની મઝા..

આ મિથ્યા પ્રયાસનો અવિરત ઉત્સાહ..

આનંદ..અંતે..

થાકીને,જંપી જતું બાળક.

શીશીમાંનું પ્રવાહી ખતમ..

પલના પલકારામાં  પરપોટા અલોપ,

ને  એકદમ ખેલ ખતમ.

આ તે કેવી રમત ?

એક ફૂંકની, શ્વાસની !!!

Advertisements

સ્વતંત્ર દિન !

સ્વતંત્ર દિન !

સૌ ઝંખે આઝાદી..

 પણ.. છે સમયની ગુલામી.

સંજોગની ગુલામી.

ખુરશીની મોહજાળ ને,

કાયામાયાની ગુલામી.

કોને છૂટી?

હં..સ્વતંત્ર દિન!!!!!

http://webgurjari.in/2017/08/15/the-independence-revisited-devika-dhruv/

ખુશનસીબ છે…

એક અમેરિકન મિત્રના ૧૦૪ વર્ષના મા છે. નામ એમનું મીસીસ ફ્રાન્સીસ. મનથી યુવાન છે.

તેમણે પોતાના જન્મદિવસે બહોળા પરિવારની સમક્ષ એક મનનીય અને પ્રેરણારૂપ કવિતા અંગ્રેજીમાં રજૂ કરી.

“વૃધ્ધાવસ્થા  આશીર્વાદ  કે અભિશાપ?” એ વિષય પર ચાલતી ચર્ચાઓના જવાબ રૂપે આ રચના ખૂબ ગમી ગઈ.

તેનો ભાવાનુવાદ જરા જરા ફેરફાર સાથે ગુજરાતીમાં પ્રસ્તૂત છે.

ખુશનસીબ છે….

તે, જે મારા ડગમગતા પગ અને થરથરતા હાથને સમજે છે,
મારા માંડ સાંભળતા કાનને, એની ક્ષીણતાને ઓળખે છે.
ને મારી આંખની ઝાંખપ અને ધીરા પડતાં જતાં મનને જાણે છે.

ભાગ્યશાળી છે…

તે, જે મારા હાથમાંથી ઢોળાતી ચહાને ‘જોઈ ન જોઈ’ કરી લે છે,
પ્રસન્ન ચહેરે મારી સાથે બે ઘડી વાત કરવા બેસે છે.
ને મારી કાલની યાદોને જીવંત કરવાની કલા દાખવે છે.

ધન્ય ધન્ય છે…

તે, જે કદી કહેતા નથી “આ વાત તમે આજે બે વાર કહી!”
અનુભૂતિ કરાવે છે કે તે મને ચાહે છે અને માનથી જુએ છે.
ને મારી આ સફરના છેલ્લાં દિવસોને સન્માનથી સભર બનાવે છે.

નસીબદાર છો તમે…..ધન્ય છું હું…આશીર્વાદ દઉં છું…

મૂળ કવિતાઃ Original poem…

હ્રદયનો આસવ…

શબ્દ બ્રહ્મ છે, ભીતરનો અભિગમ છે.
એ અવિનાશી અક્ષરોનો અર્ક છે.
શબ્દ સાહિત્ય રચે છે ને સંગીત સર્જે છે,
એ ચિત્રાંકન, શિલ્પ અને નર્તન કરે છે.
શબ્દ કલાના હર રુપની સરગમ છે.
એ વિચારોની પાંખ છે, ચિંતનની આંખ છે.
શબ્દ મનનો ઉમંગ છે, અંતરનો તરંગ છે,
એ અભિવ્યક્તિનું અંગ છે, અનુભૂતિનો રંગ છે.
શબ્દમાં આભની ઉંચાઇ ને સાગરની ગહરાઇ છે.
એમાં સૂરજનું તેજ છે ને ચંદ્રનું હેત છે.
શબ્દ વિશ્વનો વ્યવહાર છે, વાણીનો શણગાર છે.
એ મનોવ્યાપાર છેહૈયાનો ધબકાર છે.
શબ્દ શ્વાસનો ઝંકાર છે ને મૌનનો ૐકાર છે.
એ અરમાનોની ઓઢણી છે,
 આશાઓની રોશની છે.
શબ્દ અહમથી સોહમની યાત્રા ને
 ઈષ્ટની આરાધના છે.
એ વૈખરી, મધ્યમા, પશ્યંતી,અને પરા છે.
શબ્દ હ્રદયનો આસવ છે ને પવિત્ર પ્રેમનો પાલવ છે.

Continue reading

ઉડાન

%e0%aa%89%e0%aa%a1%e0%aa%be%e0%aa%a8

પતંગ

વિશ્વના આકાશમાં,

ચગતા પતંગ જેવા આપણે.

કોઈ ફૂદડી,કોઈ ઘેંશિયો,

કોઈ જહાજ,કોઈ પાવલો.

હવા મુજબ,

કમાન અને કિન્નારને,

શૂન્ય/એકના માપથી

સ્થિર કરી, દોરીના સહારે,

ખરી ઉડાન કરીએ છીએ ખરા?

કદીક પવન સ્થિર,કદીક ભારે,

હળવેથી સહેલ ખાઓ,

કે ખેંચમખેંચ  કરો.

પણ ઊંચે જઈ, ન કપાય

કે કોઈથી ન મપાય,

છતાં સૌથી વખણાય,

એવી ઉડાન કરીએ છીએ ખરા?

બારી બારણાં વિનાની નિશાળ.

બારી બારણાં વિનાની નિશાળ.
એક મોટાં ખુલ્લાં વર્ગમાં
બધાં ભણી રહ્યાં છે..
શિક્ષક વર્ગમાં આવતા નથી,
છતાં બહું બધું ભણાવે છે!
હોમવર્ક આપતાં નથી.
સીધી પરીક્ષા જ લે છે.
બહું ઓછાને પાસ કરે છે
ને બહું વધારે જણને,
શિક્ષા કરે છે!
આપણા બધાનો આ શિક્ષક
કોઈએ જોયો છે? ના?
કંઈ વાંધો નહિ.
વર્ગમાં શાંતિથી અને ધ્યાનથી સાંભળજો ને!
બંધ આંખે પણ,
એના હાથે પાસ થતા
જોઈ શકાશે..