સંગ્રહ

હિમવર્ષા..

રાતની કાતિલ ઠંડીનું એક તીવ્ર મોજું

ને બધા યે પાન સાવ કાળા,

સવારે ઊઠીને ‘બેકયાર્ડ’માં જોયું તો

માત્ર એક જ રાતમાં

એ ચમકતાં, ડોલતાં પીળાં ફૂલો,

 ને લીલાંછમ લહેરાતાં પાંદડા..

વીંઝાઈ ગયાં;

ગરદન ઝુકાવી નમી પડ્યાં.

કશાયે વાંક વગર!

સંવેદનાનું આ મૂંગું ક્રંદન.

કેટકેટલું ધારદાર પૂછતું હતું?

ઘણું ઘણું કહેતું હતું.

 કુદરતનો જોરદાર ચાબખો?!!.

હિમનું માવઠું..પાકનો વિનાશ,

કિસાનની કંગાલિયત.

શ્રધ્ધાનું શ્રાધ્ધ.

જાણે કળી પર કાળભૈરવનું તાંડવ?!

Advertisements

પ્રસવ.

ચૂપકીદીથી આવી, જોરથી

કશુંક એને વીંટળાઈ વળે છે.

આખી રાત આળોટે છે,

નીંદર ચોરી લે છે એ,

અને

ઉજાગરા ને બેચેનીને અંતે,

પીડા અસહ્ય થતાંમાં તો!!

સળવળાટ, અમળાટ..

પ્રસવ?!!

કેવી રીતે? કોનો?

સંવેદનાના બીજમાં

વિચારોના બંધાયેલા ગર્ભમાથી,

વહેલી સવારે, મેઘલી રાતે કે,

ગમે ત્યારે, અણધાર્યો જ

ટેરવાંને મખમલી સ્પર્શ

અને

કલમની કોખે, કવિતાનો જન્મ !!

 

‘સેવ ધ ડેઈટ…’અછાંદસ….

બહુ અગાઉથી તૈયારીઓ માટે

હવે અંગત ઈમેઈલ આવે છે.

સેવ ધ ડેઈટ….’સેવ ધ ડેઈટ’.

પછી આમંત્રણની પત્રિકાઓ આવે છે.

આંકડાઓ નોંધાય છે.

‘વેન્યુ અને મેનુ’ નક્કી થાય છે,

‘ડીજે, ડાન્સ ને ડીવીડી’ગોઠવાય છે;

અને એમ એક પછી એક,

અવસરની તૈયારીઓ થાય છે.

ક્યાંક બેબીશાવરતો ક્યાંક લગ્ન.

ક્યાંક એનીવર્સરીતો ક્યાંક જન્મ.

અરે, રજત  કે સુવર્ણ સમય પણ પોંખાય છે.

 માણસ કેવું અને કેટલું બધું

 સતત અને સરસ  કર્યે જાય છે.

 ‘પેલોએક…. કશું શીખતો જ નથી.

ગમે તેટલી રાહ જુઓને….કોઈને પણ,

કદી યે સેવ ધ ડેઈટજણાવતો જ નથી!!  

 અને જો એ…. 

 

     જણાવે તો????

 

વાદળીનું ડૂસકું.

અછાંદસઃ
આભમાં અસ્તવ્યસ્ત પડેલાં વાદળ.
ઢગલે ઢગલા.
કેટકેટલી આકૃતિઓ?
મનગમતી અને અણગમતી..

 

બાળપણમાં એમાં સસલા અને મોર,

મા અને બાળક, રથ અને ઈશ્વર દેખાતાં.

એ આકારોમાં આજે આ  શું દેખાય છે?

દાઢી વધારેલા, જાતજાતના યોદ્ધાઓ,

બંદૂકો, તોપો અને તલવારો.

ઘવાઈને પડેલાં શબની હારમાળા!!

ઓહ..ઓહ..

જેમ આકાશનું સાગરમાં,

 તેમ આ પૃથ્વીનું પ્રતિબિંબ હશે.

સાંપ્રત પરિસ્થિતિઓનું ?!

વિચારું એ પહેલાં તો,

દૂર એક આછી પાતળી વાદળી દેખાઈ.

કલ્પનામાં  વિષાદભીની કલમ  સળવળી.

પણ એની ધાર ધ્રૂજતી  શાને?

પાણી વગરનાં ઠાલાં દોડતાં વાદળ જોઈને,

કદાચ કલમને ગળે ડૂમો ભરાતાં,

ડૂસકું લીધું હશે!!

 

કદાચ…

અછાંદસ

વહેલી સવારે આભલે સૂરજ ન દેખાય
છતાંયે ઉજાસ થતો જણાય,
એવી ક્ષણોને કદી માણી છે?

દૂર લીલાછમ્મ ઘાસ પર છવાયેલો,
રાતનો  ધૂમ્મસનો પડદો,
દુલ્હનના ઘૂંઘટની જેમ સરતો જાય,
એવી તાજગીભરી પળોને પિછાણી છે?

પૃથ્વી પરનું મહાન નાટક,
પ્રકૃતિના મંચ પર.
એક એવું વર્તુળ,
જેનું કેન્દ્ર સર્વત્ર, પણ
પરિઘ ક્યાંય ખરો?

દ્વિધા અને વિષાદ-યોગ વચાળે
ઝીલાયેલ કર્મ, જ્ઞાન અને
સમર્પણ પછીની પારદર્શિતા..પ્રસન્નતા
કદાચ આ રીતે નાણી હશે?!!

 

પાંદડાં..

પાન…નામે ઘાટ
કેટકેટલી ભાત?
આમ તો એક જ પ્રકાર…પાન..
એને કેટકેટલાં આકાર..
વસંતે સૌના લીલા અંગ.
ને ઋતુએ ઋતુએ નોખાં રંગ!
જેવી જેની જાત!
કોઈક સદા બહાર,
તો કોઈક શિયાળે કરમાય.
પાન…પર્ણ..પાંદ.
પત્તુ..પૃષ્ઠ..
પત્ર.
કુદરતનું ભવ્ય સર્જન.
સત્કાર અને સ્વીકાર.
શબ્દમાં એ જ  સાકાર.
જાણે જીવનનો આવિષ્કાર..

ફરી ફરીને… વળી વળીને…

ફરી ફરીને, વળી વળીને, થાતું રટણ આ.
દિવસ ને રાત્રે, પ્રત્યેક શ્વાસે, તારું સ્મરણ, મા..
સદા પ્રસન્ન છું, ભિતર સુધી તું વહે છે મુજમાં,
નમી નમીને, ચહું સતત હું, તારું શરણ, મા..