Archives

રીમોટ કન્ટ્રોલ..

morning

 

 

 

 

 

 

 

 

 

સવાર પડી.

બાળક ઊઠ્યું.

બહાર જોયું.

કાળું આકાશ.
અંધાર પટ…
વીજળીના કડાકા-ભડાકા,

મેઘની મુશળધારા,

નૃત્ય કરતા પૃથ્વીના

લીલાંછમ ફુવારા જેવાં
વૃક્ષો, ને ડોલતા
ડાળ-પાનની માદક સુગંધથી
ચક્નાચૂર થયેલી ધરતીને
જોઈ  સંતાયેલો સૂરજ.
બાળક પણ,
ફરી સૂઈ ગયુ.
વિચારતું હતું,
આજે તો રજા છે.
બહાર રમવા જવાનું છે,
ફરવા જવાનું છે.

થોડીવારે ફરી જાગ્યું.
બહાર જોયું.
એ જ દૃશ્ય..
એ ટીવી જોવા માંડ્યું.
અચાનક એક સવાલ ઉઠ્યો.
ને નાનકડું આ બાળક પૂછી રહ્યુ.

મા, રીમોટ કન્ટ્રોલ ક્યાં છે?

બટન દબાવી વરસાદને બંધ કરી દે ને ?

મારે બહાર રમવા જવું છે!!!

મન… ( અછાંદસ )

‘કવિલોક’માં પ્રસિધ્ધ થયેલ એક અછાંદસ રચના…

(અંકઃ જાન્યુ-ફેબ્રુ.૨૦૧૫-પાના નં ૨૪)

મન…મન…
સાવ નાજુક કુમળાં છોડ જેવું.
હઠીલાં નાનકડાં બાળ જેવું.
વારંવાર એને સમજાવવું પડે.
ઘડીઘડી એને મનાવવું પડે.
મન….આ મન……
માની જાય, સમજી જાય,
વાળીએ તેમ વળી પણ જાય ને
વળી પાછું અચાનક છટકી જાય.
મર્કટ બની કો’ મદારીની
ડુગડુગી પર નાચવા માંડી જાય.
મનગમતી જગાએ પહોંચી જ જાય,
આપમેળે ગમતું સઘળું કરતું થઈ જાય.
આ મન.. મન…
કોઈનું મન સુદામાના તાંદુલમાં,
કોઈનું ભરસભામાં ચીર પૂરતા સખામાં.
કોઈનું ભીલડીના એંઠા બોરમાં,
તો કોઈનું મન કેવટની નાવમાં..
હં…આજના માનવીનું મન,
ચંદ્ર અને મંગળમાં.
વિધવિધ ટેક્નીકલ રમકડાંમાં!
પણ એ કદી કેમ નથી પહોંચતું
એકબીજાંના મન સુધી !!!
કેમ?! કેમ!!!
આ મન…મન…..

ધૂમ્મસનો ધાબળો…

fog

 

 

 

 

 

 

વહેલી સવાર.
હું ને મારી કાર.
ધૂમ્મસનો ધાબળો,
ને
સૂતેલો સૂરજ.
આસપાસ બધે જ
અંધકાર, ધોળો અંધાર.

માત્ર
બે ડગ આગળ જ
ગાડીની આગળની લાઈટનો ઉજાસ.
એટલાં જ ઉજાસથી,
ખુલતો જતો રાહ..
ધીરે ધીરે,
ધૂમ્મસને ચીરતી,
કિરણોની ઝીણી ધાર.
દ્રષ્ટિ ફક્ત થોડી જ આગળ,
ભીતરે?!!
કંઈક એવું જ..
થોડી નજર,
અજવાળું..પ્રકાશ…
વહેલી સવાર.
ગાડી હંકારતી હું,
કે
મને હંકારતી એ?!!

 

‘વિષાદયોગ’

મને ખબર છે કે,
તને ખબર છે, તેથી મૌન છું,
અવાચક છું.
જરૂર કરતાં વધુ તો
તું આપતો જ રહે છે;
સતત અને અવિરત.
તેથી મૌન છું,અયાચક છું.
યાદ છે હજી.. સદીઓ જૂની,
સાંભળેલી તારી વાતો…
યુધ્ધભૂમિ પર આવી ‘વિષાદયોગ’ને
તેં જ દૂર કર્યો હતો.
શલ્યાને સ્પર્શીને અહલ્યા,
તેં જ કરી હતી.
ભરેલી અંધ-સભામાં,
હાજર થઈને ચીર પણ
તેં જ પૂર્યા હતાં.
કેવટની નાવમાં પાવન પગલાં
તેં જ ભર્યા હતાં.
મને ખબર છે કે,
તને ખબર છે;
હવે સમય નવો છે,લીલા નવી છે,
પણ.. યુધ્ધ…એનું એ જ છે.
વિષાદયોગ એ જ છે.
ત્યારે કૌરવો માત્ર સો જ હતા !
પાંડવો પાંચ તો હતાં!!
મને ખબર છે કે,
તને ખબર છે.
તેથી શ્રધ્ધાની મ્યાનમાં
મૌનની તલવાર ધારી છે.
અશબ્દ છું.

 

વાર્તાની કવિતા!

સાહિત્ય-જગતના યુવાન કવિ શ્રી અનિલ ચાવડાની કલમ  હંમેશા કશીક નવીનતા લઈને આવે છે. કવિતા હોય કે ગઝલ, વાર્તા હોય કે ચિંતનલેખ,  એ એક નવા જ નક્શીકામ સાથે આવે છે. તાજેતરમાં તેમની એક સુંદર,નોખી ‘વાર્તાની વાર્તા’ વાંચવા મળી. તે જ ભાવને અહીં અછાંદસ રચનારૂપે આપની સમક્ષ…

વાર્તાની કવિતા

અછાંદસ..

કૂણી કૂણી કોઈ કૂંપળ જેવી
એક વાર્તા ..
જાણે કાચી કુંવારી અબૂધ કન્યા..
એને તો બસ ધૂન ચડી..
‘મારે સર્જાવું છે.’
મચી પડી ઘટનાની શોધમાં.
પહોંચી શબ્દકોષ પાસે..
શબ્દકોષે કહ્યું, અરે પગલી,
વાણી વગર હું કેમ વહુ?
એણે બિચારીએ પોકાર કર્યો,
“વાણી,તું ક્યાં છે વાણી? આવ ને,
મારે સર્જાવું છે.”
જવાબઃ ‘ હું તો માણસ પાસે છું !’
ઘેલી ઘેલી એ માણસ પાસે ગઈ.
માણસના મીઠા મ્હોરે કહ્યું;
હા, હું જરૂર મદદ કરીશ.
પણ કહે ને અલી, મને કંઈ ફાયદો?!!
“મને ખબર નથી” એણે કહ્યું.
માણસ ગુસ્સે ભરાયો.
વાર્તાએ ખુબ આજીજી, કાકલૂદી કરી.
‘મદદ કરો ને ભાઈ;
મારે સર્જાવું છે.’

માણસે એને હડધૂત કરી.
જોરથી ઢસડીને, બહાર ફેંકી…

ઓહ..આ શું  થયું?
ઘટના ? પોતે સર્જાઈ ગઈ?…
આઘાત કે આનંદ !!!

દોસ્ત..

http://youtu.be/EPqdReFJ5KE

100%

100%

( ‘વેબગુર્જરી’માં પસંદગી પામેલ અને પ્રસિધ્ધ થયેલ એક અછાંદસ રચના.)
(http://webgurjari.in/2014/03/09/dost/)

તારી સાથે ચાલી નીકળવાની
ન તો કોઈ ઉતાવળ છે;
ન કોઈ અધીરાઈ.
ગમે ત્યારે આવજે ને?
ટાઢ, તાપ કે વરસાદ,
સાંજ, સવાર કે રાત,
ગમે ત્યારે, ગમે ત્યાં,
તું આવીશ ત્યારે તૈયાર રહીશ.
કશી આનાકાની નહિ કરું.
તું ચોક્કસ આવીશ,
એની તો ખાત્રી છે જ !
વિધાન પાળવામાં,
તારી તોલે કોઈ ન આવે.
કદાચ એટલે જ તો,
તારું માન છે, સ્વીકાર છે.
ફરી કહું છું,
ગમે તેવા અધૂરાં કામ
પડતાં મૂકીને પણ આવીશ.
અરે,ઘોડે ચડીને આવવાની
તને છૂટ છે જા !
પણ દોસ્ત,
એક વિનંતિ કરું ?
ભવ્યતાથી આવજે હોં !
મને અને સૌને ગમે
તે રીતે આવજે.
યાદગાર રીતે આવજે.
કોઈ નિશ્ચિત તો નહિ,
પણ થોડી આગાહી આપજે.
જેથી સજધજ થઈ,
આનંદપૂર્વક તારી રાહ જોવાય.
આરતી ઉતારી,તારું
સન્માન થાય,જન્મની જેમ જ;
દોસ્ત યમરાજ !

http://webgurjari.in/2014/03/09/dost/

તે છે…

આદમ, ઇવ અને સફરજન..સ્ત્રી અને પુરુષ છે. તેથી  સંસાર છે.આ વિશ્વ છે.
પણ એ સૌના મૂળમાં એક બીજ છે. ઇશ્વર નામનું બી. સદીઓથી એક સવાલ
છે કે ઇશ્વર છે?
  એનો જવાબ,જીવનની આ ઘટમાળ અને કુદરતના કરિશ્મા
દ્વારા મળી જ જાય છે કે હા, ઇશ્વર છે.
  કારણ કે એ જ જીવને જન્મ આપે છે;
અને  એ જ જીવન લઇ પણ લે છે. કોઇ વિજ્ઞાન આ પ્રક્રિયાને રોકી શક્તું નથી.

નાનકડી છતાં ઘણી ઉંડી આ વાતને, માત્ર એકાક્ષરી શબ્દમાં ……

‘તે  છે.”