સંગ્રહ

GPS

આખરે પહોંચ્યા.

ગમે તે રીતે, ક્યાંક.

રસ્તો તો કપાઈ ગયો,

બસ એમ જ.

પછી ખબર પડી કે,

ક્યાં જવું હતું? ખબર જ નો’તી.

નહિતર જીપીએસ તો અંદર જ હતુ!!

સંવેદનાઓ..

કદાચ વાઈબ્રેશન પર હશે.

ને મુખ્ય પાવર? બંધ?

ના…ના…

એક અનોખી ટેક્નોલોજી,

 જેને ચાલુ કરવાનું વિસ્મય જ નો’તુ ને?

લો, એક્ટીવેટ જ ન કર્યુ.

નહિતર જન્મની સાથે જ

જીપીએસ તો ભીતર જ હતુ !!

Advertisements

કવિતા..

નાજુકમાં નાજુક,

અતિ નાજુક સંવેદના.

ગર્ભાય છે મનના ઉદરમાં.

ત્યાં જ એનો આકાર બંધાય છે.

સતત શ્વસે છે એ.

એના હવા, પાણી ને પ્રકાશ એટલે ?

નથી ખબર?! હં..

પીડા,વેદના ને યાતના!

એક જોરદાર ધક્કો

ને પછી પ્રસવે છે,

એક બળૂકી કવિતા.

ઉછરે છે, મોટી થાય છે,

ને પછી વેચાય છે પ્રકાશનના બજારમાં !

એના અડ્ડાઓમાં અટવાય છે.

સોનાની એ સંવેદનાઓ

તરાશે છે ને તલાશે છે.. એક ખરા ઝવેરીને,

દિવસ ને રાત..અહર્નિશ..

ને

ફરીથી એ જ સીલસીલો..

એ જ હવા..પાણી..પ્રકાશ…

ને એ જ કવિતા..

મળીશું ક્યારેક….

આજની મારી પ્રાર્થના..

જે સતત અનુભવાય છે છતાં દેખાતો નથી એવા પરમતત્ત્વને..થોડી મગરૂરીથી,ખુમારીથી..

‘વાઈબ્રેશન મોડ’ પરના મનને ‘રીંગ’સંભળાય નહિ તોય વિશ્વની સુંદરતા જોઈ અનુભવાય તો ખરી ને?

***************************************************************************************************

ફોનની ઘંટડી વાગી હશે કદાચ.

કોણ જાણે ન સંભળાઈ.

ઓહ, ક્યાંથી સંભળાય? ‘વાઈબ્રેશન’ અવસ્થામાં!!

પણ એક સંદેશ  જરૂર મળી ગયો.

વિચાર્યુઃ

આમે મારે એને ક્યાં મળવું છે?

નથી મળવું, અરે, જોવો પણ નથી.

જરૂર જ ક્યાં છે?

હું ખૂબ જ વ્યસ્ત છું.

ચાલવા જાઉં ત્યારે નદીના પાણીનો,

અને ક્યાંકથી ઝરણાંઓનો કલકલ નિનાદ,

પંખીઓનો કલરવ, પવનનો સૂસવાટ,

પાંદડાઓનો મર્મર ધ્વનિ,

ક્યારેક વીજળીનો ચમકાર,

તો કદીક વરસાદની આછી ઝરમર.

બધું જ લયબધ્ધ. સંગીતના સાત સૂરોની જેમ જ.

કેટલાં બધાને સાંભળવાના છે?! જોવાના છે, મળવાનું છે!

ફૂલોની સુગંધનેય માણવાની છે અને

વસંતની જેમ,

પાનખરના રંગોને પણ જોવાના છે,

યોગ્ય નજરથી ઝીલવાના છે.

એ અનોખા રંગોને ઝીલી,ઝુલી,

એને ઝેલીને પછી ઝુકવાનું છે!

ખરેખર, તને જોવા, મળવાનો ક્યાં સમય છે?

પંચેન્દ્રિયોથી અનુભવું છું એ જ પૂરતું છે.

તારું જ છે ને બધું?

મળીશું ક્યારેક…..

અનાયાસે નિશ્ચિત સ્થાને અને સમયે.

 

 

 

હિમવર્ષા..

રાતની કાતિલ ઠંડીનું એક તીવ્ર મોજું

ને બધા યે પાન સાવ કાળા,

સવારે ઊઠીને ‘બેકયાર્ડ’માં જોયું તો

માત્ર એક જ રાતમાં

એ ચમકતાં, ડોલતાં પીળાં ફૂલો,

 ને લીલાંછમ લહેરાતાં પાંદડા..

વીંઝાઈ ગયાં;

ગરદન ઝુકાવી નમી પડ્યાં.

કશાયે વાંક વગર!

સંવેદનાનું આ મૂંગું ક્રંદન.

કેટકેટલું ધારદાર પૂછતું હતું?

ઘણું ઘણું કહેતું હતું.

 કુદરતનો જોરદાર ચાબખો?!!.

હિમનું માવઠું..પાકનો વિનાશ,

કિસાનની કંગાલિયત.

શ્રધ્ધાનું શ્રાધ્ધ.

જાણે કળી પર કાળભૈરવનું તાંડવ?!

પ્રસવ.

ચૂપકીદીથી આવી, જોરથી

કશુંક એને વીંટળાઈ વળે છે.

આખી રાત આળોટે છે,

નીંદર ચોરી લે છે એ,

અને

ઉજાગરા ને બેચેનીને અંતે,

પીડા અસહ્ય થતાંમાં તો!!

સળવળાટ, અમળાટ..

પ્રસવ?!!

કેવી રીતે? કોનો?

સંવેદનાના બીજમાં

વિચારોના બંધાયેલા ગર્ભમાથી,

વહેલી સવારે, મેઘલી રાતે કે,

ગમે ત્યારે, અણધાર્યો જ

ટેરવાંને મખમલી સ્પર્શ

અને

કલમની કોખે, કવિતાનો જન્મ !!

 

‘સેવ ધ ડેઈટ…’અછાંદસ….

બહુ અગાઉથી તૈયારીઓ માટે

હવે અંગત ઈમેઈલ આવે છે.

સેવ ધ ડેઈટ….’સેવ ધ ડેઈટ’.

પછી આમંત્રણની પત્રિકાઓ આવે છે.

આંકડાઓ નોંધાય છે.

‘વેન્યુ અને મેનુ’ નક્કી થાય છે,

‘ડીજે, ડાન્સ ને ડીવીડી’ગોઠવાય છે;

અને એમ એક પછી એક,

અવસરની તૈયારીઓ થાય છે.

ક્યાંક બેબીશાવરતો ક્યાંક લગ્ન.

ક્યાંક એનીવર્સરીતો ક્યાંક જન્મ.

અરે, રજત  કે સુવર્ણ સમય પણ પોંખાય છે.

 માણસ કેવું અને કેટલું બધું

 સતત અને સરસ  કર્યે જાય છે.

 ‘પેલોએક…. કશું શીખતો જ નથી.

ગમે તેટલી રાહ જુઓને….કોઈને પણ,

કદી યે સેવ ધ ડેઈટજણાવતો જ નથી!!  

 અને જો એ…. 

 

     જણાવે તો????

 

વાદળીનું ડૂસકું.

અછાંદસઃ
આભમાં અસ્તવ્યસ્ત પડેલાં વાદળ.
ઢગલે ઢગલા.
કેટકેટલી આકૃતિઓ?
મનગમતી અને અણગમતી..

 

બાળપણમાં એમાં સસલા અને મોર,

મા અને બાળક, રથ અને ઈશ્વર દેખાતાં.

એ આકારોમાં આજે આ  શું દેખાય છે?

દાઢી વધારેલા, જાતજાતના યોદ્ધાઓ,

બંદૂકો, તોપો અને તલવારો.

ઘવાઈને પડેલાં શબની હારમાળા!!

ઓહ..ઓહ..

જેમ આકાશનું સાગરમાં,

 તેમ આ પૃથ્વીનું પ્રતિબિંબ હશે.

સાંપ્રત પરિસ્થિતિઓનું ?!

વિચારું એ પહેલાં તો,

દૂર એક આછી પાતળી વાદળી દેખાઈ.

કલ્પનામાં  વિષાદભીની કલમ  સળવળી.

પણ એની ધાર ધ્રૂજતી  શાને?

પાણી વગરનાં ઠાલાં દોડતાં વાદળ જોઈને,

કદાચ કલમને ગળે ડૂમો ભરાતાં,

ડૂસકું લીધું હશે!!