Inspirational poem “footprints  in the sands”
by Mary Stevenson..પર આધારિત રચના  …….

વિશ્વાસ હતો  ને  હતી એક ખુમારી;
સાથે હતો ઇશ ને, કેડી યે સહેલી .

લીલાંછમ રસ્તા ને ઝુમતાં’તા વૃક્ષો ,
હવા યે શીતલ ને ઝુલતાં’તા ફૂલો.

અણજાણે જોશે ગતિ તેજ થાતી,
ના જાણે ક્યાં છેક મુજને લઇ જાતી.

વસ્તીથી દૂર એક સંધ્યાને ટાણે,
પહોંચાડી સૂક્કા રેતાળ રાહે.

રળિયામણો પંથ ભેંકાર લાગ્યો,
એને વિસરતા  વિકટ માર્ગ લાગ્યો,

પાછું  વળી જોયું, કેવુ આ દ્રશ્ય !,
મારાં જ  પગલાં બે ? એના અદ્રશ્ય !!

શંકા-કુશંકાથી  આંસુ બે ટપક્યાં,
પ્રશ્નો ભીતરથી લાખો કૈં ઉમટ્યા.

ત્યાં આકાશવાણીના પડઘા સંભળાયાઃ
આકાશવાણીના પડઘા સંભળાયાઃ

દૂર દૂરથી ગેબી અવાજ કાને
“એ પગલાં છે મારાં ડરે તું શાને ?…

નીડર બનીને ડગલાં તું ભરજે,
શંકા નહિ પણ શ્રધ્ધા તું રાખજે,

એ હું જ છું ને તું જ સાથ છું હું,
તને  ઝિલીને આગળ વધુ છું.. !!!!!!

એ હું જ છું ને તું જ સાથ છું હું,
ઉંચકીને હળવેથી પગલાં ભરું છું……”

નવરાત્રી અને દિવાળી હવે યંત્રવત વાર્ષિક ઘરેડ બની ગઇ છે,સંવેદના-શૂન્ય બની ગઇ છે.એનો અસલ રંગ અને ઉમંગ “શેરીના ગરબા”ની જેમ અદ્રશ્ય થઇ ગયો છે,ત્યારે આ પર્વની ઉજવણીને એક નવો ,સાચો ઓપ આપવાનો વિચાર જાગ્યો…જે સસ્નેહ પ્રસ્તૂત….

*********************        ********************      

સુવિચારોની આચરણ-પૂજા એટલે ધનતેરશની પૂજા,

મનમંદિરની સફાઇ એટલે કાળીચૌદશ,

દિલના દીવડાની હારમાળા એટલે દિવાળી.

આશાઓનો અભિગમ એટલે નૂતન વર્ષ,

સંબંધોમા સાતત્ય તે જ ભાઇબીજ,

સત્ય અને સ્મિતનું વર્તુળ એટલે ગરબા,

અમી અને આદરના દાંડિયાથી થાય તે રાસ.

અંતરના અજવાળા એટલે આરતી,

ભીતરનો ભાવ તે જ પૂજાપો,

પ્રેમથી પરમનો આભાર તે જ પ્રાર્થના.

ચાલો, ઉરના આંગણે,

સમજણના સાથિયા પૂરીએ.

એકાન્તની કુન્જમાં,શાંત,

પ્રસન્ન સાન્નિધ્ય માણીએ,

નિર્મલ આનંદનો ઓચ્છવ ઉજવીએ,

સાચા નૂતન વર્ષ મુબારક  પાઠવીએ…..

લગ્નની ચોરીમાં એકમેકના હાથ મળ્યાં,

લો,ગણિતના દાખલા સૌ ખોટા પડ્યાં !

એક વત્તા એક બરાબર બે નહિ,

જીવનમાં તો એક જ, રોજના પાઠ મળ્યાં….

શ્રી સુરેશભાઇ દલાલની “પ્રાર્થના” પર અંશતઃ આધારિત પદ્ય રચના  – 

પહાડની જેમ જે ઊભા’તા પડખે,

                         એ તો રેતી થઇ વેરાયાં વચ્ચે,

ઘૂમ્યાં જે વર્તુળની ધારે-કિનારે,

                        એ તો કેન્દ્ર વિનાના હતાં ત્યારે;

માણ્યાં  જે લીલાંછમ ડાળે ને પાને,

                       એ તો પુષ્પ વિનાના હતાં ત્યારે.

અંધકારને ઓળખ્યો કાળો મધદરિયે,

                       ત્યાં તેજના વલય દીધાં શબ્દે,

ઝલક દીધી એક એવી તે મધ્યે

                      ને સગપણ બંધાયાં સાચે રસ્તે,

ઉજાસ પથરાયો અંતરને કોડિયે,

                    જેમ  શબરીને રામ મળ્યાં વગડે…….

ધરતી લીલી સાહેલી ને સૂરજ તો જગ સાજન,

                કોમળ કૂણો તડકો વીંટે અંગ અંગ મનભાવન.

નૂતન ફૂટતી કળીઓ આણે મનમાં થનગન ફાગણ,

                    વાયુ લાવે સંદેશાઓ વાદળ જાણે વ્હાલમ.

 ઉંચા અદકા પરવત ભરતા ચિંતનની કો’ ગાગર,

                તળિયે ખળખળ વ્હેતા ઝરણાં લાગે પગના ઝાંઝર.

નીર નદીના નિર્મલ રાખે અંતરતલને પાવન,

                        પંખી મધુરા ગીતો ગાતાં તરુવર જાણે પાગલ.

તેજ સમેટી સૂર્ય સૂવાડે દઈને  શ્યામલ ચાદર,

                   પરમ શાંતિ શિર પર જ્યારે ટમકે ટમટમ તારક.

ચાંદ રેશમી રાતની સાથે કરતો સરતા કામણ,

                     આભ ઝળુંબી ચૂમે ધરાને, દરપણ જાણે સાગર.

મૌન કુદરત કહે શબદને મને હવે તું સાંભળ,

                      રૌદ્ર-રમ્ય, કરાલ કોમલ, જીરવ યુગયુગ માનવ.

મનના કાગળ પર,

આડીઅવળી લીટીઓ સમ,

વિચારો વેરાય,

પ્રતિક્ષણ….

વીણતા વીણતા,

વિખેરાઇ જાય,

પ્રતિપળ……..

ગોઠવવા જતાં,

હાથ થંભી જાય,

ઘડીભર…… 

ખસેડી જરા,

આંખ મીંચાય,

આવી છાનીછપની,

તત્ક્ષણ……. 

લેખિનીદેવી ( ! ! ),

કૈંક કૈંક,

સજાવી જાય,

હસ્ત પર……….. !

શ્રાવણનો આ સરતો મહિનો, પણ ક્યાં છે સૌનો કાનો,

       ગોતી ગોતી થાકી આંખો, નથી દેખાતો યમૂનાનો  કાંઠો….

વસુદેવ ને દેવકી લઇને આવે જેલની યાદો,

       નંદ-જશોદા બાંધી બેઠા ક્યારનો મનમાં માળો, 

શોધી શોધી થાકી આંખો, નથી દેખાતી ગોકુળની  ગાયો….. 

       લાગણીઓ તો લળી લળીને રમતી કેવા રાસો,

ઉજાગરાએ  માંડ્યો હવે, આ રાતનો અહીં વાસો,

       ગોતી ગોતી થાકી આંખો, નથી દેખાતો મન્મંદિરનો માધો……

ખોટી મટકી,માખણ લઇને, ગોરસ વહેંચુ ઘાટો,

       નીકળ હવે તો બહાર છબીની, તોડ પીડાની વાડો, 

શોધી શોધી થાકી આંખો, નથી દેખાતો જશોદાનો જાયો….. 

       ખુબ મનાવું પ્રેમથી તુજને, રહે નહિ હવે આઘો,

છાને પગલે આવી આવી, સ્પર્શી લે સ્નેહથી વાંસો, 

       ગોતી ગોતી થાકી આંખો, નથી દેખાતો વ્રજનો વ્હાલો;

શ્રાવણનો આ સરતો દા’ડો,પણ ક્યાં છે સૌનો કાનો,

       શોધી શોધી થાકી આંખો, નથી દેખાતો છેલછોગાળો….

“શ્રાવણી રોશની” ઓગષ્ટ 2008માં લખાયેલ પદ્યરચનાનો

 ઇંગ્લીશમાં ભાવાનુવાદ–સંગીતા ધારિયા

ROSHNI  (English poem form)

Upon seeing a newborn baby,  my heart beats fast with feelings of amazement and  sweet confusions.

Is this an innocent infant or a small replica of God?

 Am I hearing a first cry or a sound of a treasure of wonders?

Is this a precious smile in a deep sleep or the whole  Universe of the Supreme Being?

 Am I feeling a touch of a delicate fragile palm or a shape of destiny?

And are those innocent openning  eyes or dreams coming true?

 Am I caressing beautiful  lotus- flower- like toe or God’s astonishing gift?

Like the greatest devotee of Lord ShriKrishna, my heart is dancing with excessive joyful sentiments.

 Let me graspe my mind and heart and my whole conscience into pen and write a  sparkle of shining lightning.

Let me squeeze the ink of my hearty feelings and pen the ocean of boundless love.

  A bright blooming morning has risen on my homefront.

This beautiful flower of my family garden is a garland of my heart.

 Oh all mighty God, I feel like writing your praise by filling ink of light (Roshni)  into vast(Vishal)  canvase of sky(Akash).

I feel like writing a wishing victory of firm, steady, constant pole stars (Achal-Dhruva NoTaro) in your kingdom (Raj). 

શમણાંમાં આવીને પૂછ્યું છે રાજ્જા,
                  તો કહી દઉં છું સીધુ તું સાંભળ હે કાના,
નથી હું મીરાં કે નથી કોઇ રાધા,
                 શબરી નથી કે  કરું બોર હું અજીઠાં.
મારે તો વનરાવન કે  મથુરા,
                કદમ્બ કે ગોકુળ સઘળું યે વેબમાં !
તેથી ફરું હું તો નેટના જગતમાં,
                તારા તે જગમાં ક્યાં હવે છે મણા ?
આવીને  મળે તો માનું અહીં  વેબમાં,
                જોજે ભૂલીશ મા,  કે’જે ઇમેઇલમાં,
વેબકેમ મંદિરના ખોલી દઇશ બારણાં,
                આરતી ઉતારીને  લઇશ ઓવારણા.
પૂજું તો છું જ આમ રોજ રોજ શબ્દમાં,
                પામીશ ધન્યતા અક્ષરના ધામમાં,
અર્પી સર્વસ્વ તને બાંધીશ વચનમાં,
                છોડી દે વાંસળી ને ખેરવી દે મોરપીંછ.
છેડી દે સ્નેહસૂર ને  ફેરવી દે પ્રેમપીંછ,
                 ખીલવી દે ક્યારો આ વિશ્વના બાગમાં,
શમણાંમાં આવીને પૂછ્યું છે રાજ્જા,
                   તો કહી દઉં છું સીધુ તું સાંભળ હે કાના…….

સોનેરી સાંજે,સુરીલા સાદે,

સંગીતના સાત સાત સૂરોની સાથે,

સાંવરી,સલોની,સુહાની સંગીતા,

સપ્તકને સ્પર્શતી સોહાગની સાથે..

સંસાર સાગરે,સૌમ્ય સ્વરૂપે,

સમંદરમાં સમાતી સરિતાને સ્મરતી,

સર્વે સહોદરના સ્નેહાળ સથવારે,

સેંથીમા સિંદૂર સજીને સ્હેલતી.

સસ્મિત,સાનંદ,સુંદર સુદિને,

સ્મરીને સ્નેહે સૌને સત્કારતી,

સોનેરી સાંજે,સુરીલા સાદે,

સંગીતના સાત સાત સૂરોની સાથે.
******************************************