Archive | January 2012

જીંદગી જાદુગરનો ખેલ છે….

 

 

અછાંદસઃ

  

જીંદગી અટપટી છે….

વાળની ગૂચ જેવી અણઉકલી છે.

કોઇને મન ઉજવણી છે,તો

કોઇને ઘર પજવણી છે.

એ તો સમયના પાટા પર

સતત ચાલતી ગાડી છે.

કદી લાગે સફર સુહાની છે,તો

કદી લાગે અમર કહાની છે.

હકીકતે તો જીંદગી,

મૃત્યુના માંડવે દોડતી બેગાની છે !

એ વેળાવેળાની છાંયડી છે દોસ્તો !

દરિયામાં ચાલતી નાવડી છે.

સંજોગની પાંખે ઉડતી પવનપાવડી છે.

જીંદગી તો જી-વન છે.

જીવની અપેક્ષાઓનું વન..

એમાં ફૂલો ભરી બાગ કરો,

કે કાંટાભરી વાડ કરો,

જંગલ કરો કે મંગલ, 

મધુરી કહો કે અધૂરી ગણો, 

મનની સમજણનો સાર છે, 

બાકી તો જાદુગરનો ખેલ છે !!!!!

 

નથી છતાં તું છે અહીં…..

 

 

  

નથી છતાં તું  છે અહીં,
 બધે છતાં  કહીં નહી.

 

પળો મળી યુગો બને,
યુગો ન હોય પળ સમી.

 

ટીપું ભળી  દરિયે મળે,
ન  દીસતું  પછી  કદી.

 

જે બીજમાં  છે વૃક્ષ તે,
એ વૃક્ષમાં  છે બી સહીં.

 

ભિતર છે અંશ શિવ તણા,
ન જીવ જાણે અંત લગી.

 

ન ઉકલે છે ગૂંચ આ,
અકળ સકળ કોણે રચી….,

 

કમાલ છે….

 

ન જવાબ છે, ન સવાલ છે,
ન પૂછો કશું, શી કમાલ છે.

રજકણ કહો, કે સૂરજ કહો,
જગની સદા, એ મશાલ છે.

છો જગત બધું ભમતું રહે,
એ રહે છતાં, ખુશહાલ છે !            

કદી દે સુખો, કદી દે દુઃખો,
જીરવો નહિ, તો કરાલ છે !

એ વિરાટ છે ને વિશાલ પણ,
જે ગમે તે સૌનો ગુલાલ છે.

કદી ધૂપ દે, કદી છાંવ દે,
ભગવાન છે, તે ત્રિકાલ છે !

દ્વય બંધ રાખી નયન અને,
ભજતા રહો, એ વહાલ છે..

૨૦૧૨……….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

નવા આ વર્ષની ગૂંજી રહી, શહેનાઇઓ ચોપાસ,

હવાની લ્હેરખી લઇ આવતી, આશાભર્યો અહેસાસ,

ને શબ્દોને ફૂટી કૂણી કૂણી, કૂંપળ નવી લીલી,

રહે તન-મન તણી શાંતિ, સદાયે આપને આવાસ.
                                            
                           સદાયે સર્વને આવાસ…વિશ્વને આવાસ…