ખુબ પકડ્યાં પણ પળના પીંછા ખરી ગયાં,
ખરતા ખરતા યુગની ટોચે પહોંચી ગયાં.
ખુબ પકડ્યાં પણ જળના ટીપાં વહી ગયાં,
વહેતા વહેતા સાગર ઉરે ભળી ગયાં.
ખુબ પકડ્યાં પણ રાતના સપના ઉડી ગયાં,
ઉડતા ઉડતા પ્રભાતના ખોળે જંપી ગયાં.
ખુબ પકડ્યાં પણ રવિ કીરણો નમી ગયાં,
નમતા નમતા નિરવ રાતમાં શમી ગયાં.
ખુબ પકડ્યાં પણ વયના વાયરા વાઇ ગયાં,
વાતા વાતા સમયનું ગીત ગાઇ ગયાં.
June 18, 2009 at 9:34 pm |
ખુબ પકડ્યાં પણ જળના ટીપાં વહી ગયાં,
વહેતા વહેતા સાગર ઉરે ભળી ગયાં.
ખુબ પકડ્યાં પણ રવિ કીરણો નમી ગયાં,
નમતા નમતા નિરવ રાતમાં શમી ગયાં.
મઝાની મુકત ગઝલ.
June 21, 2009 at 11:32 am |
wah wah.secret of life well explained
June 30, 2009 at 7:05 pm |
ખુબ પકડ્યાં પણ વયના વાયરા વાઇ ગયાં,
વાતા વાતા સમયનું ગીત ગાઇ ગયાં.
True.
July 8, 2009 at 12:53 pm |
Wah Devikaben!
I loved this title itself.
ખુબ પકડ્યાં પણ પળના પીંછા ખરી ગયાં,
ખરતા ખરતા યુગની ટોચે પહોંચી ગયાં.
Beautiful!