અંતરિક્ષની બારી જરા ખોલીને જોઇ,તો દૂનિયા દેખાઇ હવે સાવ અનોખી;
છોડીને આવ્યાં જે કેડી એ દેશી, કેવી દેખાય આજે ફરતી વિદેશી…..
કોઇ ગયાં યુકે તો કોઇ યુએસએ,ફેલાયા ઠેરઠેર ઘરના સિતારા,
છે કોઇ કેનેડા તો કોઇ છે રશિયા,દીસે છે આભેથી ભૂમિના નક્શા….
રમતા’તા ભૂલકાં કેવા મોટા ચોકમાં,રહેતા’તા એક જ છત નીચે દીકરા,
કાચા સૂતરના પાકા એ તાંતણામાં,બંધાતી રાખડીઓ મોટા આંગણમાં….
કદી સાંભરે છે પતંગો ને દોરી,કદી યાદ ઉભરે એ રંગીન હોળી;
નવલી નવરાત્રિ ને દિપતી દિવાળી,કેવી હતી જીન્દગી સાવ સહેલી,
ઉજવાયે આજે ઇમેઇલ પર સઘળી,ને સામે વળી હોયે વેબકેમની દોરી,
અંતરિક્ષની બારી જરા ખોલીને જોઇ,તો દૂનિયા નિહાળી સાવ જ જૂદી….-
—————————————————————————————— શ્રાધ્ધના દિવસો હમણાં જ પૂરા થયા. દિવંગત આત્માઓ,આજના વિશ્વની કાયાપલટ જોઇને શું અનુભવતા હશે, એવી એક પ્રશ્નાર્થ કલ્પના જાગી !! પોતાના પૌત્ર-પૌત્રી કે પ્રપૌત્ર-પ્રપૌત્રી અથવા અન્ય સ્વજનોને દેશવિદેશમાં ફેલાયેલા જોઇને અને વળી આજના કોમ્પ્યુટરની અદભૂત ટેક્નોલોજી જોઇને શું વિચારતા હશે, એવા એક ઘેલા તરંગને પરિણામે પ્રસ્તૂત રચનાએ આકાર લીધો. :

October 12, 2007 at 3:15 am |
saras rachna che kyathi aabadhu udbhave che tari pase adbhut khajano che bas tu lakhya kar hu anand manya karu.very good.
October 12, 2007 at 4:09 am |
બિચારા આત્માએ પણ પોતાના વિચારો જમાના પ્રમાણે બદલવા પડશે અને કદાચ બદલ્યા પણ હોય. પણ મારા મતે આપણે આપણા બાળકો કે પ્રૌત્રો કે પ્રપ્રૌત્રો વગેરેને આપણી સંસ્કૃતિ વિષે જાણકારી આપીએ તો હું નથી માનતી કે તેઓ આ બધા સંસ્કારથી અલગ રહી શકે.
October 12, 2007 at 6:21 am |
Adbhut,Aloukik,Adwitiy.
October 12, 2007 at 1:43 pm |
વેબ્ની આ બ્લોગ-બારી ખોલીને જોઇ તો આપ્ની આ સુંદર રચના પામીને હું તો ખૂબ ખુશ થઈ. દીવંગત આત્માઓ પણ આ નોખી અનોખી દુનિયા નિહાળીને અચરજ સાથે આનંદ જરૂર અનુભવતા હ્શેે એમ માનું છું.
પહેલી વખત ગુજરાતીમાં અભિપ્રાય લખી રહી છું. ભૂલચૂક માફ કરશો.
October 12, 2007 at 6:32 pm |
soooooooo nice, different and very true………….
October 12, 2007 at 7:57 pm |
ekdam saras..!
October 12, 2007 at 9:30 pm |
Very Good Poem. You did good Job.
October 13, 2007 at 5:57 am |
As always excellent and perfact.
October 14, 2007 at 7:12 am |
only poet can see from antariksh window…… but this is not just an imagination but its a real visulisation…….so nice and touching ……great…..
October 14, 2007 at 8:59 am |
બહુ જ સાચી વાત. હું ચાર દીવસ પહેલાં જ અમેરીકન સીટીઝન બન્યો ત્યારે આવીજ લાગણી થઈ હતી. અમદાવાદની એક પોળમાં શરુ થયેલા જીવને કેટકેટલાં વળાંકો લીધા અને અત્યારે ક્યાંના ક્યાં આવી ગયા.
અને આ બ્લોગીંગે તો હદ કરી નાંખી. આખા વીશ્વમાં મીત્રો મળ્યા. આજે જ હરનીશભાઈની એક વાર્તા ઉપર ટોકીયોના એક મીત્રની આંખમાં આંસુ સાથે કોમે ન્ટ મળી અને આ ભાવ ફરીથી ઉજાગર થયો. વાંચો -
http://gadyasoor.wordpress.com/2007/10/11/indian_time_harnish/
October 15, 2007 at 12:18 pm |
vaat sachi. chat juda thaya and door thayamalvanu e mail upar thay
October 15, 2007 at 5:46 pm |
sundar rachna
October 15, 2007 at 11:08 pm |
Nice (Creative) Nostalgia for us also.
Don’t we feel happy remembering all those days?
October 20, 2007 at 2:37 am |
kacha sootaranaa paka e taatnamaa…..kadi hrdyane jhanjhanaavi gai,