એક મુક્તક :
ઝીણી ઝીણી જાળી જેવી ખરેલ પાનની ડાળી,
રંગ ગયાં,ફળ ફૂલ ગયાં,ઋતુને દઇ બે તાળી,
ક્રમ સ્વીકારી, મનને વાળી, ડાળી ઉભેલી સ્થિર,
થડ ને મૂળ બસ જડાઇ રહ્યાં,સૌ વાત સમજો શાણી.
This entry was posted on Thursday, September 27th, 2007 at 1:27 am and is filed under કાવ્યો. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
September 27, 2007 at 2:56 am |
aa vanchine mane atira pass karta divaso yaad aavi gaya,really have yaado na sahare anand manvo rahyo
saras lakhan che.
September 27, 2007 at 6:58 am |
WE SHOULD UNDERSTAND THIS FACT OF LIFE
September 27, 2007 at 9:07 pm |
શે’ર
હોય ફળ કે પાંદડા તો એ જુદી વત છે,
વૃક્ષ પરથી પાનખરને કોણ ઝંઝોડી શકે.
_ રતિલાલ’અનિલ’
http://bazmewafa.wordpress.com/2007/09/22/10muktako_rateelala-anil/
September 28, 2007 at 11:42 pm |
ઝાળી પડે પાનમાં , સમજાય છે શાનમાં,
સુંદર કાવ્ય છે.
October 1, 2007 at 2:27 pm |
Saras!!!!
October 8, 2007 at 4:06 am |
nice one …………… !!