જૂનું ઘર છોડતાં….

સવાર પડી,મેં બારી ખોલી.
સૂરજ હસ્યો,બસ જાય છે હવે ?
હુંફાળા તેજથી ગાલ પંપાળી પૂછી લીધુ,
કાલે હું કોને સ્મિત આપીશ ?
આંખના ઝળઝળિયા કિરણોથી લૂછી કહ્યું;
જ્યાં જાય છે તુ ,ત્યાં હું પણ આવીશ.
“હું તો તારી સાથે જ છું.”

બપોર પડી,મેં બારણાં ખોલ્યાં..
ફૂલો રડવા જેવું હસ્યા,વૃક્ષો ડોલ્યાં,
પાન શિર પર ખેરવી પૂછી લીધું,
બસ જાય છે હવે ?
કાલે અમે કોને સ્મિત આપીશું ?
આંખના આંસુ ડાળીથી લૂછી કહ્યું;
જ્યાં જાય છે તુ, ત્યાં અમે પણ આવીશું.
“અમે તો તારી સાથે જ છીએ.”

સાંજ પડી, બારીમાં ચાંદ સિતારા ડોકાયા..
ટમટમ પ્રશ્નો પૂછી લીધા,બસ જાય છે હવે ?
કાલે ત્યાંથી અમને નીરખી  કોણ લખશે ?
આંખના  ટીપાં ચાંદનીથી લૂછી કહ્યું;
જ્યાં જાય છે તુ ,ત્યાં અમે પણ આવીશું.
“અમે તો તારી સાથે જ છીએ.”

રાત પડી,ઘરની દિવાલો ચૂઇ પડી..
બસ, છેલ્લી રાત ?, જાય છે હવે ?
ધારદાર પૂછી લીધુ,
કાલે કોને સુવાડીશું અમે ?
પ્રેમથી આંખના બિંદુ લૂછી કહ્યું,
જ્યાં જાય છે તુ, ત્યાં અમે  પણ હોઇશું જ.
“અમે તો તારી સાથે જ છીએ.“

 છેલ્લી ક્ષણે.. સ્વજનો ટોળે વળ્યાં મનમાં.
ત્યાં આ ભીનો અવાજ કોનો ?”
”ભૂલીશ ના મને  ,શિવ છું હું.                                         
 કાલે અમને કોણ જગાડશે?અહીં,દીવો કરી, અમારી પૂજા કોણ કરશે ?”
 હૈયું ગદ્ ગદ થઈ ઉઠ્યું ;બોલ્યું, :
શોધે છે કોને ? હજાર હાથ તો સાથે છે.”
 વિશાલ આકાશને હૃદયે ભરી,
 ચાલ નવી એક ભૂમિકા પર…..
કુદરત તો સદા તારી સાથે જ  છે.