ગીતા-દર્શન

 

ગીતા-દર્શન

અઢાર પર્વનું મહાભારત

               ને અઢાર અધ્યાયની ગીતા,

મહાભારતના તુલસીક્યારે

               દીવો પ્રગટ્યો તે ગીતા,

જ્ઞાન-કર્મ-ભક્તિની ગાથા

              ત્રણેની ના જુદી કથા,

એક વગરના બે અધૂરા

               ત્રિવેણીતીર્થ મળે તે ગીતા.

વિષાદ યોગથી પ્રારંભ એનો,

               બ્રહ્મનિર્વાણે વિરામ;

જીવનકોષનો અર્થ સૂઝાડી,

               વિધવિધ રીતો વદે તે ગીતા.

(inspired by Gunvant Shah’s book )

શમણુ

 

 અડધી રાતે આંખ ઢળી’તી
               સપનામાં હું છળી પડી’તી.
સીડી લઇને નભે ચડી’તી,
               આભે એનું નામ લખતી’તી.
શ્વેત સુંવાળા વાદળ વચ્ચે તરતી’તી
               તારાઓના કાને જઇ કંઇ કહેતી’તી.
ચાંદને ખોળે બેસી હું શરમાંઇ’તી,
              પ્રેમ અનુપમ પામીને હરખાઇ’તી.
અક્ષરોના હીરા હું ત્યાં જડતી’તી,
              શબ્દોની દીપમાળા જાણે ગૂંથતી’તી.
વ્યોમથી ભોમ પર વળી ચૂકી’તી,
              ફરી એક્વાર છળી પડી’તી,
સપનામાંથી સરી પડી’તી,
           પ્રભાત પડતાં આંખ ખુલી’તી. 

 

 

મૌન-વ્રત

એકાણું વર્ષના પૂજ્ય બાને
એમની પચ્ચીસ લાખ બાણું હજાર પળોના મૌન-વ્રત પ્રસંગે સપ્રેમ….

મૌનના વનમાં તમે ઘણું તપ્યાં,
              હવે અમારા કોલાહલમાં પાછાં આવો;
મૌનના મેળામાં તમે ઘણું ફર્યા,
              હવે અમારા ટોળામાં પાછાં આવો..
છવ્વીસ લાખ પળોમાં તમે એકલાં જીવ્યાં,
              હવે અમને મનોબળના છાંટા આપો;
તમારા અશબ્દે અમે મૂંઝાયા,
              હવે મૌનના માહોલને વાચા આપો..
તમારા સૂર વિના અમે ગૂંચાયા,
              હવે આદરની અમારી આરતી સ્વીકારો;
સંયમની સિધ્ધિને તમે સ્નેહે વર્યા,
           હવે અમારા પ્રણામ પ્રેમે સ્વીકારો………. 
              

મનને કમાડે કોણ ?

 

મનને કમાડે ચોરી છૂપી,

            ધીમા ટકોરા કરે છે કોણ ?

કલમની કોરે નાજૂક ચાલી,

            શબ્દોના સાજ ધરે છે કોણ ?

વહેલી સવારે રચી કેડી,

            છાનો પગરવ કરે છે કોણ ?

કલાનો સર્જનહાર બનીને,

            કદમ સાથે માંડે છે કોણ ?

વળી આ બીજુ લળી લળી,

            સર્જનનો આનંદ અર્પે છે કોણ ?

જૂનું ઘર છોડતાં….

સવાર પડી,મેં બારી ખોલી.
સૂરજ હસ્યો,બસ જાય છે હવે ?
હુંફાળા તેજથી ગાલ પંપાળી પૂછી લીધુ,
કાલે હું કોને સ્મિત આપીશ ?
આંખના ઝળઝળિયા કિરણોથી લૂછી કહ્યું;
જ્યાં જાય છે તુ ,ત્યાં હું પણ આવીશ.
“હું તો તારી સાથે જ છું.”

બપોર પડી,મેં બારણાં ખોલ્યાં..
ફૂલો રડવા જેવું હસ્યા,વૃક્ષો ડોલ્યાં,
પાન શિર પર ખેરવી પૂછી લીધું,
બસ જાય છે હવે ?
કાલે અમે કોને સ્મિત આપીશું ?
આંખના આંસુ ડાળીથી લૂછી કહ્યું;
જ્યાં જાય છે તુ, ત્યાં અમે પણ આવીશું.
“અમે તો તારી સાથે જ છીએ.”

સાંજ પડી, બારીમાં ચાંદ સિતારા ડોકાયા..
ટમટમ પ્રશ્નો પૂછી લીધા,બસ જાય છે હવે ?
કાલે ત્યાંથી અમને નીરખી  કોણ લખશે ?
આંખના  ટીપાં ચાંદનીથી લૂછી કહ્યું;
જ્યાં જાય છે તુ ,ત્યાં અમે પણ આવીશું.
“અમે તો તારી સાથે જ છીએ.”

રાત પડી,ઘરની દિવાલો ચૂઇ પડી..
બસ, છેલ્લી રાત ?, જાય છે હવે ?
ધારદાર પૂછી લીધુ,
કાલે કોને સુવાડીશું અમે ?
પ્રેમથી આંખના બિંદુ લૂછી કહ્યું,
જ્યાં જાય છે તુ, ત્યાં અમે  પણ હોઇશું જ.
“અમે તો તારી સાથે જ છીએ.“

 છેલ્લી ક્ષણે.. સ્વજનો ટોળે વળ્યાં મનમાં.
ત્યાં આ ભીનો અવાજ કોનો ?”
”ભૂલીશ ના મને  ,શિવ છું હું.                                         
 કાલે અમને કોણ જગાડશે?અહીં,દીવો કરી, અમારી પૂજા કોણ કરશે ?”
 હૈયું ગદ્ ગદ થઈ ઉઠ્યું ;બોલ્યું, :
શોધે છે કોને ? હજાર હાથ તો સાથે છે.”
 વિશાલ આકાશને હૃદયે ભરી,
 ચાલ નવી એક ભૂમિકા પર…..
કુદરત તો સદા તારી સાથે જ  છે.

 

 

શિલ્પી

 

તું  મારો  શિલ્પી  છે,

                ને  હું  તારો  પથ્થર;

દુ:ખોના તીણા ટાંકણ લઇ,

                કરી રહ્યો  છે  પ્રહાર.

સુખોના સહેજ લેપ લગાડી,

               ઘડી રહ્યો છે આકાર.

કહે ને બસ એક્વાર,

               શું છે તારો વિચાર ?

ઘડતાં ઘડતાં મેળવજે,

               ખુબ શક્તિનો સંચાર,

ટીપતાં ટીપતાં જોજે જરાક,

                ક્યાંક લાગે તને ન યાર !!

કે ઊંડે ઊંડે મારામાં પણ,

                તારો જ છે આવાસ….