ફાગણના કામણ

 

મનને આંગણ આવે ફાગણ,
     રંગોના લઇ કામણ;
વસંત વીંઝણા ઢોળે નમણા,
     મેઘધનુષી શમણાં.
ફુલની ફોરમ મહેંકે આંગણ,
     ઢાળે ઘેરા   સૌ   નેણ;
વાંસળી વેરણ બનીને કારણ,
     જગવે આશ-કિરણ.
હોળી ખેલે માનવ-મહેરામણ,
     ઉમંગ લાવે ફાગણ;
ધક ધક ધડકે હ્ર્દય અજાણે,
     પ્રેમના ઢાઈ વેણે……….

આકાશી સાંધ્યદીપ

 

ગગનગોખમાં સાંજ ઢળે ઍક દીપ ધીરેથી પ્રગટે,

અંધારી આલમ પર પ્રસરે ચાંદની એની રેલે;

વિધવિધ રૂપો નિત્યે વેરે સુદ-વદમાં એ ખેલે,

પુનમ રાતે માઝા મુકે સાગરને છલકાવે.

ભરતી ટાણે મોજા છોળે પ્રેમી દિલને ઉછાળે,

બાલ હ્રદયને હઠ કરાવી હાથમાં ચાંદો માંગે;

ભિતરના ખજાના

 

મનની ભીતરમાં ભર્યા છે ખજાના,
        સાગર મહીં જેમ મોતીને હીરા;
સાચાં કે ખોટા, સારા કે નરસા,
        કદી ન જાણે કોઇ મનની માળા.
ડૂબકી મારી મારી મથે સૌ પલ પલ,
        જડે તો યે ફક્ત શંખોને છીપલાં;

મને હું મળી.

નીરવ એકલતામાં મને હું મળી;
સઘળા સગપણથી વિખુટી,મને હું મળી.

કાગળ કલમને વરેલી,મને હું મળી,
માયાના મેળામાં ભૂલી પડેલી,મને હું મળી.

નિસર્ગ

શબ્દોની પાંખે ઉડી આકાશ,
        ડુંગરની કંદરામાં જાગી તલાશ.
ક્ષિતિજની કોરે રમી ક્ષણવાર,
      સુરજની પાળે પહોંચી પળવાર.
વ્યોમ ને ભોમની મધ્યે અવકાશ,
      વ્રુક્ષોના માળે મળી મોકળાશ.
હવાની લહેરખીમાં માણી હળવાશ,