પૂરવનો જાદુગર

 

પૂરવનો જાદુગર આવે,
              છાબ કિરણની વેરે;
હળવે હાથે ધીમુ સ્પર્શે,
             પડદા પાંપણના ખોલે.
અંગ મરોડે કાલની વાતે,
            આશ નવી કોઇ લાવે;
મંચ આકાશે નર્તન કરતે,
           રંગ અનોખા વેરે.
કોમળ સવારે,તપ્ત મધ્યાન્હે,
         શીળો બને સમી સાંજે;
સુદૂર સાગરે ડૂબી અન્તે,
        પુનઃ પ્રભાતે પધારે.
જાદુગરનો ખેલ અનેરો,
        ખુબ ખુબીથી ખેલે;
પુરવ દિશાનો સુરજ ઊગે,
          છાબ કિરણની વેરે.